Column: Een ouderwets potje voetbal

DEN BOSCH – Twee keer per jaar (in de maanden juli/augustus en januari) staat de voetbalwereld op zijn kop. Gedurende twee transferperiodes barst het loven en bieden op spelers los. Voetbalmakelaars zetten hun protegés opzichtig te koop in de nationale en internationale voetbaletalage. Min of meer zoals louche handelaren in vroegere tijden hun slaven bij opbod verkochten op de slavenmarkt.

Tientallen miljoenen worden op bankrekeningen bij – en afgeschreven. Rijke Russische oligarchen en Arabische oliemagnaten proberen hun ‘speeltjes’ in de grote voetbalcompetities in Duitsland, Engeland, Frankrijk, Italië en Spanje weer op orde te krijgen. Topspitsen, stugge verdedigers, snelle middenvelders en topkeepers worden gekocht en verkocht. Vooral aan het eind van een transferperiode draait de voetbalcarrousel op volle toeren. Miljoenen worden jaarlijks geïnvesteerd om zich te verzekeren van plaatsing voor de Champions League, met als doel een forse graai te doen in de prijzenpot van de UEFA. Keer op keer zijn het dezelfde clubs met de grootste budgetten die de ‘kleintjes’ als voetbalsmurfen van het speelveld wegblazen.

Ik weet niet hoe het u vergaat? Als ik dat circus telkenmale gadesla bekruipen mij meer en meer gevoelens van desinteresse. Als voetballiefhebber blijf ik niet meer thuis voor wedstrijden in de grote Europese competities zoals in vroegere jaren nog wel eens het geval was. Clubs als Real Madrid, Bayern München, Barcelona, Manchester United of Chelsea met hun spelersarsenaal ter waarde van honderden miljoenen laten me tegenwoordig volledig koud. Laat ze hun dure kunsten maar vertonen. Met geld is alles te koop. Zet ’s werelds beste voetbalkunstenaars in een groep van elf bij elkaar en je bent er zeker van dat bijna elke wedstrijd winnend wordt afgesloten. Gaan de voetbalmiljonairs onverhoopt toch regelmatig op hun bek dan gooi je als eigenaar er nog maar enkele miljoenen tegenaan om het team te versterken. Mijn voetbalhart gaat er steeds minder snel door kloppen.

Gelukkig is er onze nationale competitie nog. Dat levert ouderwetse ‘potjes voetbal’ zoals het spelletje gespeeld moet worden. Qua niveau voortaan ver beneden de Europese top. Het biedt echter volop strijd, felle duels tussen vaak gelijkwaardige teams. Iedereen kan van iedereen winnen of verliezen. Daar kan ik enorm van genieten. Met genoegen, en inderdaad soms met het bord op schoot, zit ik voor de buis tijdens de wekelijkse uitzendingen van Studio Sport. Technisch is het misschien allemaal niet even fraai maar spannend is het wel. Soms komen hoogstandjes voorbij om van te smullen. Herinnert u zich nog het slimme hakje van de doelman van ADO tijdens de wedstrijd tegen PSV? Een juweeltje.

In Nederland heeft de wal het schip gekeerd. De voetbalclubs (ook de zogenaamde topclubs als Ajax, Feyenoord en PSV) zijn niet in staat de bulken geld op te hoesten om op Europees niveau hun partijtje mee te blazen. Maar zie, de stadions lopen wekelijks vol en de echte clubsupporters, ook van de ‘kleintjes’, genieten ten volle van het vertoonde spel.
Het doet mij soms denken aan de voetbalambiance die ik als kleine jongen ervoer bijna 70 jaar geleden toen ik aan de hand van mijn vader zaliger mee mocht naar Heidelust in Vught waar BVV (thans FC Den Bosch) haar voetbalkunsten vertoonde voor duizenden enthousiaste supporters. Een ouderwets potje voetbal… maar spannend!

Door: Jan van der Krabben
Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie