Anthony Lurling: gratis eten bij Kees Kroket (2)

DEN BOSCH – Anthony Lurling is nog altijd even uitgesproken. De voormalig prof, huidig amateurvoetballer en aanstaand hoofdtrainer vertelde vorig jaar (net na de carnavalsdagen) tegen de verslaggever van ViceSports.nl over een veel te goed FC Engelen, de adoratie bij NAC, melige interviews en gratis eten bij Kees Kroket. Vandaag deel 2 van het interview.

Zie ook: Anthony Lurling: gratis eten bij Kees Kroket (1) (03-03-’19)

Was het aan jou te danken dat FC Engelen in het eerste seizoen na jouw komst gelijk kampioen werd?
Nee, we hadden vorig jaar gewoon een veel te goed team voor de 4e klasse. We werden kampioen met meer dan honderd doelpunten voor en twintig punten voorsprong, dat was echt veel te makkelijk. Soms stonden we in de rust al met 8-0 voor.

Klopt het dat je tegenwoordig zelfs als laatste man wordt gebruikt?
Ja, haha! Door blessures misten we een opbouwer in de verdediging. Toen ben ik daar gaan spelen en dat bevalt goed tot nu toe, ik win zelfs kopduels! Ik ben geen harde verdediger hoor, moet het puur van mijn inzicht hebben. Ik lees de looplijnen van de aanvallers en weet vaak ongeveer wel waar de bal terechtkomt.

Kom je eigenlijk nog weleens in een voetbalstadion?
Ik ga nog regelmatig bij NAC kijken. Dan zit ik weleens bij de harde kern op de B-side. Dat is altijd heel leuk, daar word ik echt warm onthaald. Mensen komen een praatje maken en willen met me op de foto. Als ik niet zo lekker in mijn vel zit, moet ik eigenlijk naar NAC gaan: daar krijg ik zo’n goed gevoel van.

Jij was tijdens je carrière nogal geliefd bij het publiek en de media, mede doordat je zo eerlijk antwoordde voor de camera en alles op gevoel deed. Maar dat heeft ook voor flink wat problemen gezorgd, heb je daar nooit spijt van gehad?
Zo zit ik nou eenmaal in elkaar, dus ik kan er niet echt spijt van hebben. Het enige wat ik achteraf gezien misschien anders had gedaan, was mijn vertrek bij 1. FC Köln begin 2006. Daar kwam een nieuwe trainer in de winterstop, die me geen speeltijd meer zou geven. Toen ben ik vertrokken, naar RKC gegaan. Ik wilde voetballen. Er ging letterlijk een nul van mijn salaris af door die transfer, maar ik had het geduld niet om te wachten op mijn kans. Achteraf gezien had ik moeten vechten voor mijn plek, want het is zo’n ongelooflijk grote club. Zelfs in de tweede Bundesliga zaten daar 45.000 mensen…

Heb je ook geen spijt van je beslissing om jouw geliefde NAC via de achterdeur te verlaten na 7,5 jaar?
Nee, het ging niet meer tussen mij en trainer Nebojsa Gudelj eind 2013. Het begon al toen hij me op de tribune zette, terwijl ik 7,5 jaar lang basisspeler was geweest. Vervolgens zei hij dat er in het seizoen daarna geen plek meer voor mij zou zijn bij de club. Toen knakte er iets en dacht ik: dan moet ik maar weg. Ik was 36 en voelde me nog te fit om op de tribune te zitten. Het streelde mijn ego dat ik binnen een paar dagen tijd al zeven of acht clubs aan de lijn had. Zelfs Willem II wilde me heel graag hebben. Jurgen Streppel, toen de trainer daar, zei: “Als we kampioen worden in de Jupiler League, zijn ze allang vergeten dat je van NAC komt”. Maar dat leek me geen goed plan.

Hoe kijk je dan terug op je interviews? De ene keer haalde je uit naar je trainer, dan zei je weer dat je vrouw Floor “er alleen maar op hoeft te gaan zitten“.
Wat heeft het voor zin om een interview te geven, als je toch niks te melden hebt? Ik sprak vanuit mijn gevoel, altijd. Die uitspraak over Floor vergeet ik nooit meer. Ik had net de wedstrijd tegen Roda JC beslist, waardoor we erin bleven met NAC. Ik kreeg een publiekswissel, 19.000 man stonden te klappen en mijn naam te scanderen. Diezelfde journalist zei toen: “Als jij geen stijve piemel hebt, weet ik het ook niet meer.” Een paar minuten daarna stond ik voor zijn camera en vroeg hij hoe ik me voelde. Voor ik het wist, flapte die uitspraak eruit. Floor heeft dat nog vaak gehoord, maar ze vond dat gelukkig niet erg. Ik word daar ook nog weleens aan herinnerd, vind het wel een grappig moment.

Waar je ook nog vaak aan herinnerd wordt, is die knokpartij bij Kees Kroket in 2013. Wat is daar nou echt gebeurd?
Eigenlijk bijna niets, maar toch lag ik opeens in een politiebusje. Het was na een wedstrijd van NAC dat een vriend van mij nog even Den Bosch in wilde. Ik had eigenlijk geen zin, maar ben toch even meegegaan. Om 02.30 uur gingen we weg, maar hij wilde nog een snack uit de muur halen bij Kees Kroket. Daar stond een gozer tegenaan geleund. Hij wilde niet aan de kant gaan, omdat hij zag dat mijn vriend bij mij hoorde. Hij zei tegen mij dat ik ‘over twee weken wel weer zou janken’, dan was het Feyenoord – NAC. Hij stapte uiteindelijk weg, maar gaf me in het voorbijgaan met zijn platte hand een tets op mijn achterhoofd. Ik duwde hem weg, waarna hij van een afstapje op de grond viel.

Voor ik er erg in had, lag er een politieagent in burger bovenop me. Ik werd in een politiebusje gegooid en die vriend van mij ook, want die wist niet dat het een agent was en had hem een beuk verkocht. Na een paar uur in de cel mocht ik naar huis, een paar getuigen waren op het bureau komen vertellen dat er niks was gebeurd. Dat verhaal werd vervolgens wel opgeklopt in de media, dat was het enige waarvan ik baalde. Verder vond ik het wel mooi, je moet alles toch eens meemaken.

Hoe bedoel je dat?
In zo’n celletje heb je echt niets behalve een flinterdun matrasje en een belletje, waarop je moet drukken als je iets van de bewaarders wil. Ik heb er ook nog iets leuks aan overgehouden trouwens: vanwege de reclame mochten we met het hele elftal een keer gratis komen eten bij Kees Kroket. Dat is toch niet verkeerd!

Bron: Vice Sports (Tim van Boxtel)
Dit bericht is geplaatst in FC Engelen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie