Dagboek deel 2: De zaterdagavond

DEN BOSCH – Het amateurvoetbalwereldje beschreven door de ogen van een anonieme speler uit de 073-regio. Ludiek, eerlijk, confronterend en waarschijnlijk voor velen herkenbaar. In dit dagboek word je wekelijks meegenomen in verhalen die zich afspelen op het veld, langs de lijn, in de kleedkamer of tijdens de derde helft. Deze week deel 2; de zaterdagavond.

Zie ook: Dagboek van een amateurvoetballer (1)

Een groot nadeel van voetballen op zondag is dat je er op zaterdagavond rekening mee moet houden. Mensen verwachten simpelweg van een eerste elftalspeler dat hij fit op het veld staat. Het gaat dan altijd ten koste van feestjes. Op stap de avond voor de wedstrijd is al helemaal uit den boze. Ik was er in mijn carrière niet zo goed in om daar een balans in te vinden. Dat resulteerde regelmatig in het feit dat ik halfdronken op het veld stond. Het heeft mij altijd gefascineerd dat je soms half bezopen een geweldige pot kunt spelen en de week erop – zonder druppel op – de linksback van OSC’45 niet eens voorbij komt.

Het volgende voorval speelde zich af aan het begin van mijn carrière, bij mijn eerste clubje. We waren gedegradeerd en speelden eigenlijk te laag. Het enige voordeel was dat we weer eens een mooie derby hadden tegen onze aartsrivaal.

De wedstrijd zou in eerste instantie ergens in februari gespeeld worden, maar hij werd een aantal wedstrijden voor het einde van de competitie ingehaald. We moesten winnen om uitzicht te houden op promotie. Bij verlies hadden we het niet meer in eigen hand, maar we stonden er goed voor. Zeker omdat onze rivalen nergens meer voor speelden. Alleen de eer stond voor hen nog op het spel. Diezelfde eer was eerder dat seizoen aan ons, door uit met 0-1 te winnen. Onze grensrechter speelde daarin overigens een zeer dubieuze rol. Dat waren onze buren zeker nog niet vergeten.

Maximaal 6 biertjes
Nadeel van deze inhaalwedstrijd was dat onze linksbuiten een feestje had georganiseerd. Tent achter in de tuin, dj erbij, artiestje dat de Nederlandse hits zong, hij had nergens op bespaard, die mafkees. Dit stond al maanden vast en kon natuurlijk niet afgezegd worden.

Hij had het hele elftal uitgenodigd, inclusief trainer. Die bedankte overigens wijselijk. Ik had me van tevoren voorgenomen om maximaal 6 biertjes te drinken en om 02.00 uur thuis te zijn. Er is echter bij mij helaas altijd een moment op de avond dat ik letterlijk tegen mezelf zeg: ‘Krijg allemaal maar de vellen, ik giet mijn huig vol.’ Zo ook deze avond. In plaats van 6 biertjes en een degelijke nachtrust, slingerde ik om half 6 op het fietsje ergens door de straten. De wedstrijd waar sommige mensen al weken naar uitkijken, is voor mij als speler op zo’n moment echt even van ondergeschikt belang.

De volgende dag werd ik tot mijn grote schrik pas om half 1 wakker. Precies het tijdstip waarop we ons eigenlijk op de club moesten melden. Ik ging nooit meer op tijd komen. Te laat komen betekende niet spelen. Snel bedacht ik nog een aantal mogelijke smoezen, maar die vond ik zelf al zo ongeloofwaardig dat ik maar besloot die niet te gebruiken. Snel omkleden en naar de club dus, hopelijk had niemand iets in de gaten. Groepsapps hadden we in die tijd gelukkig nog niet. Anders waren er ongetwijfeld al beelden uitgewisseld van onze keeper, rennend door de tuin met een brommerhelm op zijn hoofd, om vervolgens een schutting te koppen.

Verknald
Ik was dus te laat en de trainer onverbiddelijk. Ik speelde niet, ik viel niet in, ik mocht zelfs niet eens warmlopen. Ik had het ook gewoon verknald natuurlijk. Mijn teamgenoten hadden het ook zwaar. Het was duidelijk te zien dat het merendeel van de spelersgroep diep in het glaasje had geroerd. We verloren de wedstrijd vrij kansloos met 2-0. Ondanks dat ik niet mee had gedaan, werd dit me wel erg lang kwalijk genomen. Ik ben zelfs een tijdje als ‘Doornroosje’ bestempeld.

Lang heb ik spijt gehad van dit voorval. Het blijft voor een speler op eerste elftalniveau een lastige afweging. Plezier op de zaterdagavond of presteren op zondag? Soms gaat het samen, maar heel vaak ook niet. Als ik er nu op terugkijk, moet ik er eigenlijk om lachen. Ik snap die jonge gasten uit ons elftal ook goed. Ze zijn jong en willen wat. En ook zij moeten die vervelende afweging maken waar veel amateurvoetballers mee worstelen. Presteren of zaterdagavond of zondagmiddag? Ik probeerde het beide, maar was vaak op zaterdagavond beter.

Geef een reactie