Elf vragen aan… Chris van der Veeken

DEN BOSCH – Hij is momenteel ‘slechts’ verzorger bij Real Lunet 1, maar zonder twijfel een van de personen in onze grote voetbalregio met de meeste contacten binnen het (inter)nationale profwereldje. Chris van der Veeken, 68 jaar oud inmiddels en woonachtig in Den Bosch, vertelt in onze wekelijkse rubriek uitgebreid over wat hij de afgelopen decennia allemaal meemaakte.

Naam: Chris van der Veeken.
Geboren: 18 september 1952 te Gemert.
Clubs: Als voetballer Baardwijk, als verzorger Tachos (eredivisie handbal), Baardwijk, Den Dungen, RKC, FC Den Bosch, NAC Breda en (Jong) Oranje onder 21.
Positie: Als voetballer linksback, als verzorger op de bank.
Dagelijks leven: Ik woon sinds 2003 samen met mijn vriendin in Den Bosch en werk, naast mijn pensioen, als toezichthouder op het Eldecollege in Schijndel.

  1. Sterkste/zwakste punt: Ik was zelf een hele simpele voetballer, een rechtspoot op links. Ik moest het hebben van mijn snelheid en hardheid, verder was het niet veel bijzonders.
  2. Kunst- of natuurgras: In mijn tijd waren er alleen maar echte grasvelden. Daar gaat mijn voorkeur dus naar uit. Ook met Jong Oranje speelden wij altijd op natuurgras. Kunstgras was uit den boze.
  3. Kleur voetbalschoenen: Zwart. Gekleurde schoenen zijn alleen goed voor de portemonnee van de fabrikant, want die verkopen beter.
  4. Mooiste tenue en sportpark: Nu ik verzorger ben bij Real Lunet zeg ik het mooie blauwe tenue van Real. Maar ik ben hypocriet als ik niet zeg ook te houden van de kleur oranje, gelet op het feit dat ik daar 17 jaar deel van uit heb mogen maken.
    Verder kies ik voor het gezellige oude sportpark van Den Dungen. De derde helft en de donderdagavonden waren daar, alcoholisch gezien, van hoog niveau. Zo behoren clubavonden te zijn: gezellige drukte, verbroedering en dat alles onder het genot van een goed glas bier of een frisdrankje. ‘Wij gaan nog niet naar huis’ vierde hoogtij.
  5. Mooiste voetbalmoment: De drie EK’s (2006 Portugal, 2007 Nederland, 2013 Israël) die ik van dichtbij heb mogen meemaken en de Olympische Spelen in Beying 2008. In de kwartfinale speelde we daar tegen Argentinië, met Messi, Di Maria en Aguero. En daarnaast mijn ontmoeting met Maradonna in de eetzaal van Argentinië, onvergetelijk.
  6. Dieptepunt/grootste blunder: De rode kaart die ik als verzorger kreeg in de wedstrijd RBC – FC Den Bosch, die werd geleid door dhr. Van Egmond. De boete, 100 gulden, heeft de club betaald.
  7. Opvallendste teamgenoot: Het meest bijgebleven zijn fysio Rinus Louwers (VVV), Foppe de Haan (een voetbalgoeroe), Mark van Bommel (toen al een groot leider), mijn eerste ontmoeting met Robin van Persie en het dollen met Lurling, Verbeek en Demouge op het trainingsveld. Verder Jelle ten Rouwelaar (als keeper gewoon prima, maar als mens formidabel). Het in slaap brengen van van Nistelrooy tijdens een voetmassage. Het dollen van Seedorf door Arnold Scholten in de wedstrijd van de FC tegen het kleurrijk elftal. De bruiloften van Royston Drenthe en Rob Wielaert, twee totaal verschillende momenten. En tot slot het nog steeds contact hebben met vele Jong Oranje-spelers zoals Zyech, Boetius, Van Aanholt en de hartelijkheid wanneer ik de spelers tegenkom. Al deze mensen hebben meegewerkt aan mijn grandioze CV als verzorger.
  8. Voetbalhumor: Bij NAC hebben ze geprobeerd om een ezel in de medische ruimte/kleedkamer te krijgen, maar dat beest was niet van zijn plaats te krijgen. Hij ia’de alles bij elkaar. Toen werd het maar een geit en die keutelde alles onder.
  9. Wat wil je nog bereiken: Ik heb bijna alles bereikt wat ik als verzorger heb kunnen bereiken, maar wat ik nog zou willen zien is dat anderen datgene bereiken wat zij zo graag willen. Ik zou graag Real Lunet, onder leiding van Glenn Simon, in de 1e klasse zien, dat de FC in een rustiger vaarwater terechtkomt en, als hoofdstad van Brabant, in de eredivisie voetbalt. En dat NAC Breda eindelijk al dat rumoer binnen de club de rug toekeert en wijze voetbalmannen aan het roer zet, want dat hebben hun supporters wel verdiend. Oh ja, en dat Nederland ooit wereldkampioen wordt en niet de eeuwige tweede.
  10. Beste speler uit de regio: Een paar springen er voor mij uit. Lucas Stilmant ken ik nog vanuit zijn periode bij de FC. Toen vond ik hem, zo klein als hij was, al een fenomeen binnen dat elftal. Man, wat kan hij goed voetballen. Maar ik geniet ook van Bas van de Berk, die draait velen op de vierkante meter helemaal dol. En bij Den Dungen kon ik genieten van spits Dennis van der Aa.
  11. Opvallendste regioclub: Op dit moment valt Emplina, onder leiding van William van Overbeek, mij erg op. William is ook een trainer die ik bij de FC heb mogen meemaken binnen de jeugdopleiding.
    En weet je, Real Lunet wordt door veel buitenstaanders altijd getipt als een groot kanshebber en dit seizoen verwacht ik zelf ook wel het een en ander. Hoop dat voor alle Real-liefhebbers deze droom uitkomt.

Geef een reactie