Waar gebeurd: Toontje Treuzel

Voor de anekdote van deze week gaan we terug naar de tijd dat Wiljan Vloet de hoofdtrainer was van OJC. Hij maakte enfant terrible Toon van Uden aanvoerder, maar prikkelde de topscorer in een mindere periode door hem te slachtofferen. En Vloet niet alleen, want ook de krant en iedereen in Van Udens naaste omgeving deden een flinke duit in het zakje.

“Dat ik de aanvoerdersband had gekregen, daar was ik heel trots op”, begint de voormalig spits aan zijn verhaal. “Mooi om als kleinzoon van een bekende Rusmollese aanvoerder te zijn van OJC 1. Mijn opa was Toon d’n Tjee, vruuger had iedereen zo’n bietje een bijnaam. Afijn, in die tijd onder Vloet was het goed toeven. OJC speelde al 20 jaar in de 2e klasse, maar we behaalden dat seizoen resultaten die er niet om logen. Hij gaf vertrouwen en wist perfect de teambalans te bewaren. Iedereen wist waar hij aan toe was op z’n tijd.”

Maar er kwam in het uiteindelijke kampioensjaar ook een periode waarin het wat minder ging. “Bij mij in ieder geval wel. Ik was even niet in vorm. Wellicht wel in de Goldfinger, maar dat weet ik niet meer”, lacht Van Uden. “Het einde van de competitie naderde en de prijzen waren bijna verdeeld, maar het was een fikse kluif om het kampioenschap binnen te harken. Wilhelmina Boys en VOAB draaiden immers ook goed mee. In die tijd was ik vrijgezel, mijn schoonouders konden geen kinderen krijgen, en ik was vaak in de Gold te vinden. Maar op een gegeven moment hadden we een wedstrijd – hou me ten goede wie, wat of waar – en het lukte maar niet om een doelpunt te maken. Ze riepen toen op de tribune ‘zeker thuis geweest gisteravond?’ en vaak was dat ook zo. Als ik niet gewoon weg was geweest, bakte ik er niks van. Zo werd de praat in de wereld geholpen.”

Keihard lachen
“Maar afijn, uiteindelijk komt dankzij Kees van der Zandt in de krant te staan ‘Toontje Treuzel’. Nou, toen was het hek van de dam. Ik ging in die tijd altijd eten bij tante Dien en ome Piet van Uden. Hun kinderen, Anthony en Jeanine, zaten ook aan tafel en toen ze die maandag de krant hadden gelezen, werd het onderwerp al snel Toontje Treuzel dit, Toontje Treuzel dat. De hele week hetzelfde liedje. Ze hadden halverwege de week zelfs al een afkorting gemaakt. Ik was voortaan ‘TT’. Nou, dat ging tot zaterdagavond door. Een dag later speelden we tegen Wilhelmina. Mijn tante bakte voor mij twee kleine biefstukken met ui en brood. Lachend zei ze erbij: je krijgt nu twee biefstukken, dus dat worden morgen twee goals tegen die Bosschenaren. En ze moest er keihard bij lachen.”

Van Uden was inmiddels gemotiveerd tot op het bot, maar door zijn missie werd een hele dikke streep gezet. “Ze hadden me de hele week opgenaaid, maar wa denkte? Zondags voor de wedstrijd gooit Vloet me er langs! Nou, erger kon niet. Ik zag mijn loopbaan al achteruit gaan. Op de bank wegkwijnen, de week erop naar het tweede en dan over met mijn voetballeven in het eerste. Hahaha. Maar afijn, ik zat desalniettemin zeer getergd op de bank. Mijn tante, oom en nicht Jeanine riepen vanaf de overkant “Hey TT, wanneer komde erin?” en lachten me uit. Het duurde een tijdje, maar uiteindelijk raakte er, toen we met 0-1 achter stonden, iemand van ons geblesseerd en ik mocht erin. Als een jong veulen vechtend voor zijn laatste kans. Al snel kreeg ik een kans en… weer geen goal. Ik wierp toch maar een blik naar mijn tante en haar gemaal en ik zag aan hun lippen dat ze riepen.”

Wa nou?
Nog voor de rust ging het beter lopen. “Hans van Heumen maakte uit een pass van mij 1-1”, aldus Van Uden, bij wie na de thee de welbekende druppel viel. “Toen de tweede helft begon, keek ik nog een keer en het was weer ‘TT’ en lachen. Nou, toen was ik het helemaal beu. Bij de eerste de beste kans jankte ik hem boven in het kruis: 2-1. Jullie raden wel waar ik heen liep; naar de zijkant waar mijn familie stond. Ik vroeg “wa nou, met oew TT?!” en zo ben ik die middag daar nog twee keer meer naartoe gerend. Uiteindelijk wonnen we met 4-1 en kwam het woord ‘TT’ die dag niet meer in het woordenboek voor. Als OJC met 4-1 winnen van Wilhelmina, dat was me toch lekker. En dan nog drie keer scoren ook, de ene nog mooier dan de andere. En dan stond Gert-Jan Dona bij hun op goal, die was best goed hoor. Ik heb Kees van der Zandt toen trouwens ook niet meer gezien of gehoord na de wedstrijd.”

Foto: Joep von Berg

Geef een antwoord