Waar gebeurd: de huisschilder

DEN BOSCH – Ook deze week in ‘Waar gebeurd’ weer een anekdote uit het rijke archief van Toon van Uden. De Rosmalense bon vivant is nog lang niet uitverteld en heeft weer eens in zijn geheugen gegraven. We gaan terug naar medio jaren 90, waarin nog niemand ooit van de VAR had gehoord en in het amateurvoetbal – zoals eigenlijk nog steeds – achter de rug van de scheidsrechter aardig wat mogelijk was.

Op een zonnige zondag in oktober speelde toenmalig eersteklasser OJC thuis, op sportpark De Hoef, tegen Wilhelmina. “We stonden met 0-1 achter. Het was in de tijd dat Wilhelmina een goed team had”, weet Van Uden nog precies. Het leek een wedstrijd als zovelen, maar zou uitlopen op een gedenkwaardige middag. “Op een gegeven moment kom ik op de zestien aan de bal. Bij mijn aanname lag de bal al klaar, da scheelt tijd, nie?”, aldus de gewiekste topschutter van weleer. “Afijn, ik haal uit en maak in de korte hoek 1-1. Maar de rechtsback schopte tegelijkertijd mijn standbeen onderuit en je raadt het al: enkelbanden gescheurd.”

Opkrabbelen ging moeizaam, lopen eigenlijk al helemaal niet meer. Maar Van Uden wist van geen wijken. “Mari de Laat, onze verzorger, kwam het veld in en zei: Toon, je moet eraf. Maar ik dacht maar aan één ding, revanche, en zei: we wachten het even af. Ik hoopte dat er snel een eventuele corner kwam en dat was zo. Dat was mijn kans: ik plantte mijn elleboog vol op de bakkes van mijn directe tegenstander.” Meteen daarna ging Van Uden naar de dug-out (“het ging echt niet meer”), maar hij niet alleen. “Die van Wilhelmina lag kermend en bloedend op de grond.”

Drie keer raden
Een half jaar later, na een flinke blessureperiode, kreeg het verhaal nog een opmerkelijk en niet meer verwacht staartje. “Ik had een schilder nodig en belde mijn maat. Die zei wel te kunnen en nam iemand mee. Ik kende ‘m niet, maar dat maakte niet uit. Als ie maar kon schilderen. Dus ik doe op de afgesproken datum de deur open… drie keer raden wie daar stond naast die maat van mij. Jawel, de rechtsback van Wilhelmina, die ik een paar maanden eerder nog een elleboog op z’n gezicht had bezorgd, puur omdat mijn enkelbanden aan gruzelementen lagen.”

Geef een antwoord