Waar gebeurd: naar de Chinees

ROSMALEN – Toon van Uden scoorde, volgens eigen zeggen, altijd en overal. Een beetje extra prikkeling kon echter op zijn tijd geen kwaad. Soms zorgde hij daar zelf voor en af en toe probeerden anderen hem te ‘inspireren’. “Ik heb weddenschappen genoeg gewonnen, ja. Dat was een extra stimulans.”

Van Uden was een gewillige prooi om een weddenschap mee aan te gaan. Vooral als het om alcoholische versnaperingen ging, was hij graag te porren om een wedje te leggen. “Zo heb ik ooit een afspraak gemaakt met een sponsor van een gerenommeerde bouwbedrijf. Als ik er in een bepaalde belangrijke wedstrijd die eraan kwam – een halve finale of kwartfinale ofzo, ik weet het niet exact meer – één zou maken, zouden we een flesje Bacardi van 70 centiliter uitwisselen. Maar naarmate ik meer dronk, die middag waarop we dat afspraken, hoe stoerder ik werd. Dus toen zei ik: En als ik er nou twee maak, wat dan? ‘Nou, dan doen we een literfles Bacardi’, was het antwoord. Twee keer raden wat er ’s maandags door de directeur werd bezorgd? 1 liter Bacardi natuurlijk. We wonnen die pot en ik had er twee gemaakt.”

Een ander mooi verhaal is de weddenschap rondom een wedstrijd van OJC tegen UDI’19. “Daar moesten we in ons eerste jaar in de 1e klasse tegen. Op mijn aanraden stond daar Genio de Laak onder de lat. Een goeie keeper van mijn generatie uit de OJC-jeugd. Maar wij hadden Frank Brands, dus bij ons was hij naar het tweede plan gekeept. Een dag voor de wedstrijd belde ik hem, om te zeggen dat ik tegen hem ging scoren. Hij zei me letterlijk: Ge komt mar, Van Uden. Gij scoort in geen honderd jaar tegen mij, daar wed ik alles voor.”

Mezelf bewijzen
“Nou had Louis Koolen toentertijd gevraagd of ik bij UDI wilde komen spelen. Dat vond ik wel een eer. Hun waren toch vaak kampioen geworden in de hoofdklasse. Maar ik werd dan wel twaalfde man en moest mezelf maar bewijzen. Wanne gek joh, dacht ik. Maar naast de eventuele financiële afspraken ging UDI na iedere thuiswedstrijd uit eten bij de Chinees, zo kreeg ik te horen. Nou, ik wilde Genio wel eens na een úitwedstrijd bij de Chinees krijgen. Dus ik stelde voor om te gaan eten bij de Keizer (restaurant in Rosmalen, red.). Als ik scoor betaalde hij en als ik niet scoorde, betaalde ik de Chinees, was de afspraak.”

Het werd weer een van de vele heroïsche wedstrijden op sportpark De Hoef. En het eindigde onbeslist, weet Van Uden nog: “Het werd 1-1 en op aangeven van John Schuurman maakte ik een goal van 25 meter. Onderkant lat met een stift, mijn handelsmerk. Drie keer raden waar ik die avond prinsheerlijk zat te buffelen en wie de rekening voorgeschoteld kreeg? Wel betalen die pin.”

Geef een antwoord