‘Wie weet wat in de toekomst nog lukt’

HAARSTEEG – Rondom de selectie van v.v. Haarsteeg is momenteel weinig gaande. Er wordt, zoals bij de meeste clubs, nog een paar keer per week getraind en vooral vooruitgekeken naar het nieuwe seizoen. Het seizoen waarin hopelijk alles weer als vanouds is. En het seizoen waarin Jasper de Vaan (27) niet meer bij de spelersgroep hoort. De aanvallende middenvelder (op de foto juichend na een rake vrije trap in de laatste minuut tegen RKDVC) neemt afscheid van de selectie. Tijdelijk, zo hoopt hij stiekem. “Wie weet wat in de toekomst nog gaat lukken.”

De Vaan is een echte clubman. Hij is niet alleen speler van het eerste elftal, maar als interne scout ook actief in de organisatie van Haarsteeg. Het doet hem dan ook pijn dat hij afscheid gaat nemen van de selectie. “Maar ik kan niet anders. Door een slepende knieblessure zet ik een stap terug naar het derde. Mits mijn knie goed geneest. Ik loop al bijna twee jaar met een ontsteking aan de patellapees.

Toen hij doorbrak uit de jeugd had men hoge verwachtingen van De Vaan. “Ik heb alleen nooit lekker door kunnen breken en een vaste waarde in het eerste kunnen worden”, baalt hij. “Door steeds weer blessures. Pas in 2018-2019 bleef ik eindelijk eens fit en speelde ik een bijna volledig seizoen in het eerste. Dat was een echte opsteker en motivatie voor meer, maar aan het einde van dat jaar speelde een ontsteking aan mijn knie op. Ik ging gewoon door en dacht: hierna lekker rust en volgend seizoen er weer vol tegenaan. Maar we zijn inmiddels twee jaar verder en ik heb – naast een poging om rustig te beginnen met trainen en heel veel fitnessuren – geen bal meer aan kunnen raken. Die knie beperkt mij nog steeds in heel veel sportieve bezigheden. Alles wijst op een ontsteking aan de kniepees, die op onverklaarbare wijze maar niet wil genezen…”

Beetje pijn
Sinds Ercument Metin hoofdtrainer is, heeft De Vaan nog geen minuut kunnen spelen. “De liefde voor het spelletje en het teamproces hebben mij altijd de motivatie en hoop gegeven om opnieuw fit te worden. Maar door corona werd het stil op de club en raakte ik steeds minder gemotiveerd om nog op korte termijn fit te worden. Ik heb altijd met veel passie gevoetbald en liet er echt dingen voor in het weekend. Nu merk ik dat dat er niet meer is en ik het veel belangrijker vind om het plezier in het spelletje terug te gaan vinden. Ik kan geen zekerheid meer aan de trainer geven over mijn fitheid in september en daarom heb ik besloten er een punt achter te zetten. Ik ga nog wat ballen in het derde, een vriendenteam. Althans, voor nu dan.”

Het besluit klinkt logisch, maar viel De Vaan toch zwaar: “Wanneer ik nu nog weleens het sportpark op loop en ik dat hoofdveld zie liggen, dan komen gelijk weer die mooie herinneringen naar boven. Dat doet tegelijkertijd ook wel een beetje pijn natuurlijk, dat het op deze manier en op een stil sportpark stopt. Maar goed, dromen mag. Ik ben pas 27, dus wie weet. Misschien is dit wel een stapje terug in de hoop er later weer een vooruit te kunnen doen, ja. Sommige dingen had ik nog graag gedaan. Zo wilden onze aanvoerder Lars Habraken en ik nog zó graag samen spelen in het eerste. Maar steeds door blessures, schorsingen of dingen als wereldreizen kwam het er niet van. Hij was dan ook de eerste die ik belde dat ik besloten had ermee te stoppen.”

Geef een antwoord