Elf vragen aan… Dennis Kapteijns

SINT MICHIELSGESTEL – Met het Berkel-Enschotse BE’79 plaatste Dennis Kapteijns zich gisteravond verrassend voor de play-offs om het landskampioenschap in het zaalvoetbal. De Gestelse doelman nam onlangs afscheid bij het Belgische KFC Poppel en zegt het wat rustiger aan te gaan doen. Maar niet voordat hij eerst onze elf vragen beantwoordde.

Naam: Dennis Kapteijns.
Geboren: 20 december 1989 in ‘s-Hertogenbosch.
Club(s): Op het veld RKVV Sint-Michielsgestel (het huidige SCG’18) en de afgelopen 4 jaar KFC Poppel in België. In de zaal ZV’88 (het huidige ZVS), FC Eindhoven en momenteel eredivisionist BE’79 uit Berkel-Enschot.
Positie: Keeper.
Dagelijks leven: In een relatie en stapel verliefd op mijn vriendin Samantha. Ik heb een eigen onderneming, Deka Deals, een partijgroothandel in speelgoed, feestartikelen en partijen. Ik hou ervan om in de zomer op een terrasje te zitten of langs de sportvelden een biertje te doen met vrienden. Verder is het vaste prik om regelmatig een hapje te eten bij Restaria Snackland, om even bij te kunnen kletsen met Marco Schellekens, ook wel de Gestelse glossy genoemd. Alle roddels uit het dorp komen daar ter sprake.

  1. Sterkste/zwakste punt: Dat laat ik graag aan anderen. Wie weet wat er nog op een of ander whiteboard van toekomstige tegenstanders of trainers komt te staan.
  2. Kunst- of natuurgras: Er gaat niets boven natuurgras. Bij KFC Poppel hadden wij een biljartlaken waar je U tegen zegt, maar dat is voor de meeste amateurvoetbalclubs niet haalbaar. Dan is een kunstgrasveld ook een prima optie, maar helaas heeft dat ook zijn nadelen. Want meestal moet die 3, 4 of 5 jaar te lang mee, waardoor je op zo’n harde, afgekeurde mat staat te spelen.
  3. Kleur voetbalschoenen: Kleurrijk, het liefst zo opvallend mogelijk.
  4. Mooiste tenue en sportpark: Qua tenue heb ik niet echt een uitgesproken mening. Ik houd ervan als een club een eigen identiteit heeft en dat ook uitdraagt. Als PSV-supporter durf ik toch wel te zeggen dat het ‘Three little birds-tenue’ wel aardig bedacht is. Het sportpark van SCG’18 is veruit het mooiste van de regio.
  5. Mooiste voetbalmoment: Dat zijn er meerdere. Het kampioenschap in de 3e klasse, in mijn eerste jaar bij RKVV Sint-Michielsgestel, bijvoorbeeld. Maar ook de belangrijke 2-3 van Daan Top, in de 93e minuut, in de een-na-laatste wedstrijd, uit bij SCI in datzelfde seizoen. Verder de landskampioenschappen, KNVB bekers, Supercups, het meermaals bereiken van de laatste 16 van Europa en het winnen van het Surinam Airways-toernooi in Suriname met FC Eindhoven.
  6. Dieptepunt/grootste blunder: Dat we seizoen 2019-2020 moesten stoppen vanwege corona. We stonden toen met BE’79 in de nationale bekerfinale en in de competitie een straatlengte voor op de nummer 2. Een week later konden we kampioen worden. Promotie naar de eredivisie kwam er uiteindelijk wel, maar de finale helaas niet. Geen feest, geen onvergetelijke herinneringen.
  7. Opvallendste teamgenoot: Bij KFC Poppel is dat Iben Schellekens. Na elke wedstrijd beginnen er een paar in de kantine te zingen ‘tuh tuh tuduh duh duh, Iben Schellekens’. Dat is voor hem het teken dat hij een biertje adfundum achterover moet slaan. Voor een keertje leuk, maar als dat 4, 5, 6, 7, 8 keer op een avond gebeurt, ben je wel een baas. Je snapt dat er steeds meer mensen op reageren en meezingen. Ik heb Iben al regelmatig zien kotsen, midden in de kantine, maar hij slaat geen week over en gaat de strijd elke week weer aan.
  8. Voetbalhumor: Daarvoor ga ik terug naar de kampioenswedstrijd van Sint-Michielsgestel, zo pak ’em beet 20 jaar geleden. Ik geloof thuis tegen Acht, maar ik kan het fout hebben. Chris van den Dungen was toen trainer en de wedstrijd was na ruim een uur wel beslist. Degene die op de bank zaten en heel het jaar 12e, 13e man waren geweest, zaten nog te hopen op wat minuten. Plots komt Stephan van de Vijfeijken – speler van het 6e en 30 kilo te zwaar – vanuit de kantine over het reclamebord gesprongen en begint aan de warming-up. Hij had al keurig een trainingspak van de selectie aangetrokken en heeft daar ruim twintig minuten warmgelopen. Hij hield het lang vol, maar helaas werd hem geen invalbeurt gegund. Met drie bakken bier achter zijn klink naar huis was het achteraf wel een onvergetelijke herinnering.
  9. Wat wil je nog bereiken: Een stabiele eredivisieclub worden met BE’79 in het zaalvoetbal. Daarnaast ben ik bij KFC Poppel gestopt, nu het seizoen daar ten einde is. We zullen wel zien wat er in de toekomst nog op mijn pad komt, maar voor nu ga ik op het veld een stapje terug doen.
  10. Beste speler uit de regio: Tom van Weert, die vanaf jongs af aan altijd een doel voor ogen had; profvoetballer worden. Waar anderen altijd bleven dromen, heeft hij écht in zijn droom geleefd en daar alles voor opzij gezet. Momenteel is hij topscorer van de Griekse Superleague (eredivisie) met 15 doelpunten, dat is echt iets om heel trots op te zijn.
  11. Opvallendste regioclub: Qua feesten en partijen SCG’18. Het is daar bij de thuiswedstrijden van de zaterdagteams en het eerste elftal op zondag meestal wel een groot feest. Dat is ook bekend bij alle omliggende verenigingen, waardoor het vaak erg gezellig en een weerzien met (oude) bekenden is in de Gestelse kantine.
    Qua voetbal vind ik dat Den Dungen wel goed bezig is. Ze hebben een paar individuele, goede spelers en een leuk team. Volgens mij is het ook wel een club met een visie op de toekomst. Die zie ik de komende jaren zomaar nog een klasse omhoog gaan.

Geef een antwoord