Elf vragen aan… Mitchel Fitters

NIEUWKUIJK – Altijd te porren voor een leuk verhaal. Mitchel Fitters, van RKVV Nieuwkuijk deze week in onze rubriek ‘Elf vragen aan…’. Een boek hebben we hem maar niet laten schrijven, maar hij vertelt wel over zwevende kilo’s, het perfecte hoofdveld, een moordenaar van weleer, kruipend door de voortuin schuilen voor de politie én de voetbalprestaties van de buren.

Naam: Mitchel Fitters.
Geboren: 7 augustus 1992 in Vlijmen, maar ik ben opgegroeid in Nieuwkuijk.
Club(s): Nieuwkuijk.
Positie: Linksbuiten of spits. Ik heb ook nog een seizoen als linksback gespeeld.
Dagelijks leven: Ik woon samen met mijn vriendin Jasmijn en mijn zoontje Ted van bijna een jaar in Nieuwkuijk. Onze tweede is op komst, scorend vermogen blijf je toch houden, hè. Verder werk ik als leerkracht van groep 7 op school in Liempde, op De Oversteek. In het weekend zoek ik graag de gezelligheid op van vrienden, al moet ik zeggen dat het echte stappen er vaak niet meer van komt. Daarnaast houd ik echt van het spelletje en ben hier dus vaak mee bezig. FIFA en Football manager zijn dan ook twee dingen die ik graag in mijn vrije tijd doe.

1. Sterkste/zwakste punt: Mijn sterkste punt is mijn traptechniek. Mijn zwakkere punten zijn mijn linkerbeen en positiespel. Ik vind dit ook heel saai op trainingen. Daarnaast heb ik al jaren te maken met een aantal ‘zwevende’ kilo’s, waardoor ik mijn potentieel niet helemaal heb kunnen benutten.
2. Kunst- of natuurgras: Bij Nieuwkuijk spelen we onze thuiswedstrijden op natuurgras. Gelukkig ligt ons hoofdveld er altijd perfect bij. Niet heel raar, gezien het aantal keren dat we thuis worden afgelast. Kunstgras is niet mijn ding. Het voetbalt wel lekker, maar ik heb altijd langer last van mijn spieren na de wedstrijd.
3. Kleur voetbalschoenen: Ik speel al jaren op zwarte Copa’s.
4. Mooiste tenue en sportpark: Ik heb niet echt een favoriet tenue, maar ik houd altijd wel van identieke shirts. Zoals het thuisshirt van RKC Waalwijk nu, of het schuine rood-wit van Monaco en Utrecht. Het mooiste sportpark is natuurlijk dat van SCG. Al vind ik ons eigen sportpark ook wel wat hebben.
5. Mooiste voetbalmoment: Ongetwijfeld het kampioenschap in 2014, waardoor we voor het eerst in de clubhistorie promoveerden naar de 3e klasse. We hadden een team met enkel eigen jongens, met een gemiddelde leeftijd van een jaar of 21. We waren vooraf absoluut geen favoriet voor de titel, maar hadden een jaar waarin alles klopte. We kropen de laatste 4 wedstrijden meerdere malen door het oog van de naald. Voor mij persoonlijk was het hoogtepunt dat ik de winnende (2-3) maakte in de kampioenswedstrijd tegen Rhelico. We hebben daarna een week lang gefeest. In de kantine worden nog regelmatig anekdotes verteld over die knotsgekke tijd.
6. Dieptepunt/grootste blunder: Wat mij altijd heel lang bij bleef, was het missen van een penalty of van een grote kans. Daar kon ik echt tot donderdag ziek van zijn. Het grootste dieptepunt is mijn laatste enkelblessure geweest. We speelden in een vriendschappelijke wedstrijd tegen NEO uit Sprang. Ik speelde als linksback en maakte het mijn directe tegenstander moeilijk. Toen ik hem passeerde, schopte hij me op een schandalige manier van achter op mijn standbeen. Ik heb er toen meer dan een half jaar uit gelegen en heb daarna nooit meer de kracht in mijn been gehad zoals daarvoor.
7. Opvallendste teamgenoot: Albert Smets. Hij heeft bij ons van zijn 40 jaar tot zijn 44e gespeeld en was nog steeds de fitste. Daarnaast is hij ook een heel vriendelijk persoon, terwijl hij in het veld een moordenaar is. Helaas is Albert al wat jaren gestopt, maar gelukkig mogen we ieder jaar nog langskomen bij hem thuis. Daar houden we dan met ‘de spelers van toen’ een watervolleybaltoernooi tot in de late uurtjes. Van het huidige team zou ik kiezen voor Rob van Beek, omdat hij eigenlijk een van de weinige normale gasten is.
8. Voetbalhumor: De mooiste momenten heb ik toch wel meegemaakt met Dave Tausch. Met hem erbij gebeurde er altijd wel wat en hij zag iedere donderdag of zondag wel een mogelijkheid om het ‘te begaaien’. Absolute hoogtepunt was dat hij op donderdagnacht door de voortuin van mijn ouders moest kruipen om te schuilen voor de politie, nadat hij wat vuurwerk had afgestoken. Op die avond zijn andere teamgenoten nog aangehouden voor openbare dronkenschap op de Kuijkse Dijk. Over die bewuste avond zou ik een mooi boek kunnen schrijven.
9. Wat wil je nog bereiken: Ik hoop met name dat ernstige blessures tot het verleden behoren. En dat ik dus lekker kan blijven voetballen. Daarnaast hoop ik dat Nieuwkuijk nog lang actief is op dit niveau. Er wordt binnen de club misschien ook wel te weinig bij stil gestaan dat handhaven in deze 3e klasse echt knap is voor een club als Nieuwkuijk.
10. Beste speler uit de regio: Zonder twijfel Max Raymakers. Jammer dat zijn fysieke gesteldheid hem de laatste jaren in de steek laat. Daarnaast vind ik Martin de Laat van Zwaluw ook een goede spits. Bloed irritante gozer binnen het veld. Maar wat moet het heerlijk zijn om hem in je team te hebben. Bas Vos van DSC is ook een speler waar ik bewondering voor heb. Met name zijn prestaties in de kantine vielen mij de laatste wedstrijd erg op.
11. Opvallendste regioclub: Dan wil ik toch graag ingaan op de clubs uit onze gemeente. Ik vind het namelijk opvallend dat Haarsteeg en RKDVC, wat hele grote clubs met veel jeugdelftallen zijn, al jaren zo’n matig eerste elftal hebben en zo slecht presteren in de competitie. Zulke grote clubs zouden toch minstens 2e klasse moeten spelen. Dan hebben wij het als relatief kleine club met onze smalle selectie toch wel wat beter voor elkaar. Vlijmen, onder leiding van Erik van Esch, deed het dit seizoen wel erg goed. Heel zuur voor hen dat het seizoen erop zit. Ze stonden er zo goed voor.

Foto: Marco Stupers