Roberto Verhagen, rasechte Bosschenaar (1)

DEN BOSCH – Hij is een van de vele rasechte Bosschenaren die uitkwamen voor het eerste elftal van FC Den Bosch. Eind jaren ’90 stond Roberto Verhagen (42) symbool voor de opkomst van de club. In 1999 vierde hij het eerste van de drie titels en vijf jaar later promoveerde hij opnieuw naar de eredivisie met de profclub uit zijn geboortestad.

Verhagen beëindigde alweer tien jaar geleden zijn profloopbaan. Vijfentwintig jaar eerder zette hij zijn eerste voetbalstapjes op sportpark De Meerendonk. “Ik ben begonnen bij LVV’58, een van de voorlopers van het huidige BLC. Op een gegeven moment ging ik naar BVV, omdat ik inmiddels geselecteerd was voor de Bossche en Brabantse selectie en die club hoger speelde. Op mijn 15^e mocht ik bij PSV gaan voetballen.” Het Bossche talent ontwikkelde zich goed en wist onder trainer Aad de Mos bij de A-selectie te komen. “Ik trainde met spelers als Romario en Gerald Vanenburg. Als ik bij mijn zus in Eindhoven bleef slapen, kwam die laatste me ’s ochtends ophalen.” Verhagen kwam slechts tot een handvol wedstrijden voor PSV 1, maar speelde wel twee keer tijdens Europa Cup-wedstrijden tegen Karlsruher, waar Oliver Kahn op doel stond. “In dat thuisduel werd ik verkozen tot Man of the Match”, weet hij nog. Zijn medespelers in die wedstrijden? Onder meer Berry van Aerle, Hans van Breukelen, Wim Kieft, Erwin Koeman en Arthur Numan. “Ik werd in die tijd ook opgeroepen voor Jong Oranje. Daar heb ik vijf keer voor gespeeld.”

Geweldige tijd
Tot een echte doorbraak kwam het niet en dus belandde Verhagen na korte verhuurperiodes bij EVV Eindhoven en Telstar in Alkmaar. “Bij AZ heb ik een geweldige tijd beleefd. Twee of drie keer per week sliepen we daar in een hotel met teamgenoten als Hendrie Krüzen en Oscar Moens. Dan gingen we ’s avonds vaak met z’n allen een bioscoopje pakken of poolen. Ik had het er goed naar mijn zin, maar het bleef helaas bij slechts twee seizoenen.” Verhagen werd met AZ kampioen van de eerste divisie en degradeerde het jaar daarop uit de eredivisie. Toen besloot hij het dichter bij huis te gaan zoeken. “Ik kon bij AZ blijven en ook naar Heracles, MVV en nog meer clubs. Maar FC Den Bosch wilde me graag hebben en na een gesprek met Paul van der Kraan besloot ik in mijn eigen stad te gaan voetballen. Ook dat werden drie hele mooie jaren.”

Carpoolmaatje
Succesvol waren de seizoenen in Bossche dienst ook, want nadat in zijn eerste jaar de nacompetitie werd behaald, stond Verhagen in 1999 wederom met de kampioensschaal in zijn handen. “Dat was denk ik toch wel het hoogtepunt van mijn tijd bij FC Den Bosch, de promotie naar de eredivisie. Als speler wil je nou eenmaal prijzen winnen. Maar ook de trainingskampen in Turkije, Cyprus en België staan mij nog goed bij. Ik trok in die tijd voornamelijk op met Oswald Snip en Pino Canale, die doordeweeks regelmatig bij mij sliep. Richard Stricker was mijn carpoolmaatje. We woonden toen allebei op de Maaspoort.”

‘Roberto ooh-ooh’
Ook tijdens zijn tijd bij FC Den Bosch genoot Verhagen, inmiddels woonachtig in Empel, van het (uitgaans)leven. “We waren regelmatig te vinden in poolcentrum De Dieze en legden met een paar jongens – Pino, Oswald, Anthony Lurling en wat vrienden van ons – ook vaak een kaartje in onze vrije tijd.” Zijn contact met de supporters was goed. “Vanaf de M-Side galmde regelmatig ‘Roberto ooh-ooh’. We bleven ook altijd lang in het stadion na de wedstrijd. In het spelershome of boven in het vriendenhome of de businessclub. Speelde je goed, dan hoorde je het wel. Maar speelde je slecht, dan zeiden ze dat ook.” Moeder Joke werd tijdens haar werk als wc-juffrouw in Cuba Libre ook vaak aangesproken over Roberto’s voetbalprestaties. “Zij was mijn grootste fan toen ik nog voetbalde. Helaas is ze een halfjaar geleden overleden. Daar heb ik het heel moeilijk mee gehad.”

Later deze week op 073voetbal.nl deel 2 van het interview met Roberto Verhagen.

Foto: Henk van Esch