Het liefst voor eeuwig erop klappen
ROSMALEN – Hij heeft de beslissing zo lang mogelijk uitgesteld, maar wat niet gaat, dat gaat simpelweg niet. Hoe spijtig hij het ook vindt, Günther van Meurs (38) moet erkennen dat het lichaam niet meer wil waar de geest eigenlijk helemaal nooit mee wil stoppen. “Niets rustig aan. Erop klappen!”
Zo’n keuze om er mee te stoppen, die maak je niet van de ene op de andere dag. “Eerst heb ik van alles geprobeerd om lekker door te gaan. Ik heb ook altijd gezegd dat ik niet op mijn hoogtepunt stop, daar geloof ik niet in.” Van Meurs klimt op zijn praatstoel en probeert ons uit te leggen waarom hij de knoop heeft doorgehakt: “Het is allemaal begonnen toen ik vorig jaar voor het eerst tegen Willem (van den Berg, trainer Maliskamp, red.) moest zeggen dat ik zondags niet kon spelen. Ik had niet eens een blessure, maar gewoon teveel last van mijn lichaam. Fysiek was ik binnen een week niet hersteld, na een te zware wedstrijd op zondag. Maar oh, wat was die heerlijk, die wedstrijd. We stonden halverwege met 0-2 achter en hebben na rust, met 10 man, alles gegeven. Ik maakte er twee, we kwamen met 3-2 voor en het werd in de laatste minuut nog gelijk. Velen zullen nog wel weten welke wedstrijd ik bedoel.”
Privé gebeurde er afgelopen jaren ook het nodige, waardoor Van Meurs het mentaal niet meer kon opbrengen om te voetballen. “Om daar weer uit te komen, was het voor mij het beste om mijn vertrouwde omgeving te verlaten. Weg uit de Maliskamp, dat was ook al een hele moeilijke beslissing. Maar bij de Kruisstraat ben ik geweldig ontvangen. Een hele fijne spelersgroep met veel kwaliteit, wat er helaas nog onvoldoende uitkomt. Maar nu, een halfjaar en drie blessures verder, heb ik tot mijn spijt moeten besluiten om te stoppen.”
Gewoon kut
Het is gewoon kut, vat Van Meurs de samenloop van omstandigheden kort samen. “Maar ja, op deze manier werkt het ook niet meer. Elke maandag tot en met woensdag herstellen en om de zoveel tijd een blessure, waardoor je er weer een week of 6 uitligt. ‘Doe dan iets rustiger aan’, zeggen ze dan, ‘dat is nog meer dan voldoende voor jou, joh.’ Maar dat is makkelijk gezegd. Niets rustig aan. Erop klappen en er alles aan doen om te winnen en zo veel mogelijk doelpunten te maken!”
Zo onverschrokken als hij praat, zo zwaar valt hem de beslissing: “Het is echt moeilijk, hoor. Vanaf mijn vijfde ben ik elke week aan het trainen en voetballen. Chantal en later ook Jynn (10) en Zhyna (8) waren er altijd bij en mijn ouders kwamen ook altijd kijken. Na de wedstrijd lekker aan het bier en feesten. Wat heb ik genoten van die hele beleving, zeg. Bedankt iedereen voor die mooie zondagen.”
357 doelpunten
Na een prachtige carrière is het boek uit. Een boek wat met name werd geschreven bij Maliskamp. Maar ook de hoofdstukken over HVCH, een jaartje OJC Rosmalen en natuurlijk de onvergetelijke seizoenen bij TGG. Een boek wat in de annalen van het regionale voetbal een prominent plekje zal krijgen. 19 seizoenen lang scoorde Van Meurs immers aan de lopende band. Als de statistieken goed zijn bijgehouden, is de teller gestopt bij 357 doelpunten. Een ongekend aantal.
“Het is voor mij ‘a way of life’, maar nu is echt het moment gekomen dat ik moet toegeven dat mijn manier van voetballen, in combinatie met mijn lichaam, een houdbaarheidsdatum heeft”, besluit Van Meurs met een verrassend serieuze toon. “Afscheid nemen doet altijd pijn. Zeker van iets wat je heel graag doet. Maar het gaat gewoon niet meer. Of zoals jij zo mooi zei: het lichaam wil niet meer waar de geest eigenlijk helemaal nooit mee wil stoppen.”
