Herboren als voetballer én trainer

ENGELEN – Bij de vorige trainer kwam Tim Bosman amper aan bod, maar sinds Anthony Lurling aan het roer staat, is de 22-jarige Bosschenaar een belangrijker pijler in het team van FC Engelen. Hij miste afgelopen seizoen zelfs geen minuut. De thuiswedstrijd tegen Alem – de enige die Engelen dit seizoen verloor – ontbrak hij vanwege corona, maar een week later scoorde Bosman twee keer tegen SCG’18. “Vertrouwen is de basis.”

Tim Bosman woont al zijn hele leven in Den Bosch en begon op zijn negende met voetballen bij Wilhelmina. “Daar mocht ik toen ik 16 was al debuteren. We speelden toen met spelers als Diego Meerveld, Dennis van der Luyt en mijn eigen teamgenoten Giovanni van Drunen en Djordi Meerveld. Een heel jong team, maar we streden zelfs nog voor promotie naar de 3e klasse”, weet hij nog goed. “Dat jaar daarna werden er veel nieuwe jongens aangetrokken en kregen wij minder de kans, maar als tweedejaars A-speler werd ik alsnog voor vast opgenomen in de selectie. Volgens mij heb ik twee jaar voor Wilhelmina 1 gespeeld, met als hoogtepunt het kampioenschap en promotie naar de 3e klasse. Dat we meteen weer degradeerden was toen een bittere pil.”

Naast zijn eigen voetballen was Bosman ook al vroeg actief als jeugdtrainer. “Ik trainde de JO9-1, samen met mijn een jaar jonger broertje Fons. Dat deed ik in combinatie met mijn eerste jaar aan de ALO Sporthogeschool. Helaas raakte ik in die tijd mijn eigen voetbalplezier een beetje kwijt en brak er een hectisch moment aan. Ik werd benaderd door Engelen om daar een jeugdteam te komen trainen en besloot de stap te maken. Mijn broertje – ook mijn beste vriend, waarmee ik samen voetbal, training geef en nu zelfs ook mee samen woon – ging ook mee. Dat bracht veel commotie met zich mee. Een dolksteek in de rug werd het genoemd. Daar heb ik best een tijd mee gezeten. Ik besloot, net als andere jongens als Niels Haamans en Jeroen de Jong, om Wilhelmina helemaal in te ruilen voor FC Engelen. Dat was niet makkelijk, maar heeft tot dusver voor veel mooie dingen gezorgd.”

Sneltreinvaart
De energie die de oudste van de gebroeders Bosman in het jeugdteam van Engelen wilde steken, ging toen het puntje bij paaltje kwam een beetje verloren, zo geeft hij toe. “Dat was jammer, maar die keuze heeft mijn nog prille trainerscarrière wel in een sneltreinvaart gezet.” Net voor aanvang van zijn eerste seizoen in het paars werd de voetbalgek benaderd door Vitesse om training te komen geven in de onderbouw. “Het eerste jaar was ik assistent bij de O10, het jaar daarna bij O11 en toen begon ik ook met mijn UEFA C-diploma.”

Bosman heeft het aan zijn huidige trainer – en voormalig teamgenoot – te danken dat hij inmiddels jeugdtrainer is bij PSV. “Anthony gaf mij niet alleen vertrouwen in het veld, maar we vonden elkaar ook buiten de lijnen. Hij liet mijn naam vallen bij PSV, waar hij al trainde, en via die weg werd ik uitgenodigd voor een gesprek. Geweldig, want mijn dromen en ambities zijn echt gericht op de voetbalwereld. Ik ben nu actief bij het FUNdament van PSV, waarbij talentvolle jeugdspelers op locaties in heel Brabant trainen, naast het voetballen bij hun eigen club.”

Ziektewet
Niet alleen in het trainersvak is Bosman Lurling dank verschuldigd. Als voetballer is hij immers ook onder diens vleugels opgebloeid. “Bij Engelen voetbalde ik het eerste seizoen onder Ron Schrier. Een topman en toptrainer, waar ik veel van heb opgestoken. Maar ik kreeg het vertrouwen niet en dat is de key om overal te kunnen presteren. Op je werk, als trainer of als speler. Dat vertrouwen is er nu wel. Anthony heeft mij sinds de voorbereiding op vorig seizoen altijd laten spelen, centraal achterin of op 6. Ik vind dat ik een middenvelder ben, maar daar voetbalde ik voorheen eigenlijk nooit. Nu wel, met vertrouwen. Ik heb geen minuut meer gemist, op een dagje ziektewet tegen Alem na dan. Ik heb zelden zo hard gebaald.”

Foto’s: Gerald van Zanten & Kjell Schakenraad

Geef een antwoord