‘Lichaam voelt ouder, kan ik je vertellen’

ROSMALEN – Na maandag zit het seizoen erop voor Maliskamp. Dennis Schulte is dan zelfs helemaal klaar met voetballen. De controlerende middenvelder hangt al op vrij vroege leeftijd zijn schoenen aan de wilgen. “Lange tijd heb ik het met veel plezier gedaan, maar tijdens de corona kwam ik erachter dat vrijheid eigenlijk ook heel veel waard is.”

Schulte zit met een gevoel dat sinds kort meer voetballers lijken te hebben. Voetbal is mooi, maar zonder wekelijkse verplichtingen, dat was tijdens de lockdowns toch eigenlijk ook best wel lekker. “Dinsdag, donderdag én zondag, dat werd wel een beetje veel”, bevestigt hij. “Ik werk op zaterdag, waardoor ik eigenlijk geen weekend heb. Daarnaast ben ik nogal blessuregevoelig. Op maandagochtend is het wakker worden niet meer zo prettig.”

Lange tijd voetbalde Schulte bij Emplina in het tweede elftal. Een prachtige tijd, zo vertelt hij ons uitgebreid: “Vooral het kampioensjaar. We stonden bovenaan en moesten de laatste wedstrijd dus gewoon winnen, maar met pijn en moeite maakten we in de laatste minuut de gelijkmaker en dwongen we alsnog een beslissingswedstrijd af. In Sint-Michielsgestel wonnen we die met 5-1 van Den Dungen. Maar het mooiste was dat Den Dungen er ook een feest van maakte, omdat zij door een goede laatste periode de nacompetitie in gingen.”

Een ander seizoenseinde was juist een dieptepunt in de loopbaan van de Bosschenaar. “Die verloren nacompetitiefinale tegen BMC 2, ongelofelijk. We wonnen thuis met 5-1, maar je raadt het natuurlijk al… uit ging het helemaal mis. We kregen met 6-0 op ons klote. Gelukkig promoveerden we dat jaar erop wel door kampioen te worden.”

Dienst uitmaken
Omdat Schulte voor zijn gevoel te weinig in het eerste elftal mocht aantreden, maakte hij – samen met Steven Koningstein – in 2016 de overstap naar Maliskamp. “Daar heb ik zeker geen spijt van. Het eerste seizoen onder Willem (van den Berg, red.) was een hoogte- en dieptepunt ineen. Samen met DSC maakten wij de dienst uit in de 4e klasse. Bijna alles viel goed en we wonnen 22 van de 26 wedstrijden. We verloren er maar twee, allebei van de uiteindelijke kampioen. 68 punten leveren normaal gesproken een kampioenschap op, maar helaas had DSC er 69. In de nacompetitie struikelden we daarna over DVG, maar het was toch een mooi jaar. Veel ploegen waren echt bang voor ons.”

Het zijn mooie herinneringen, die Schulte koestert, maar hij stopt er helemaal mee. “Ik wil voorlopig even geen verplichtingen meer en ga vrijblijvend sporten. Sinds twee jaar padel ik en dat bevalt me heel goed. Na zo’n wedstrijd heb ik ook geen pijntjes. Dat is bij het voetballen wel anders. Al vanaf mijn 17e speel ik met bracejes om mijn enkels en toch krijg ik het voor elkaar om daar ook doorheen te gaan. Ik ben pas 28, maar het lichaam voelt toch al wel wat ouder, kan ik je vertellen.”