Uit de krant: ‘Hoe dan ook op Teletekst’

HAAREN – Bernd Geerkens (52) is, al zeven jaar lang, de meer dan trotse voorzitter van Nemelaer. Híj was het die in de absolute dying seconds van 2022-2023, na de dérde finale, op het veld de schaal uitreikte aan de laatste promovendus van afgelopen seizoen. We spraken in de zomer, voor de 073voetbalkrant, met een bevlogen man, die zich met zijn club in een jongensboek waant.


Geerkens is al veertien seizoenen actief als jeugdleider bij de club die hem zo aan het hart gaat. En dat terwijl hij de eerste helft van zijn leven helemaal niets met Haaren – laat staan met Nemelaer – had. “Ik heb vijf jaar in Den Bosch gewoond en daarna zo’n twintig jaar in Vught. Na mijn studie milieukunde kwam ik weer terecht in de stad, waar ik mijn vrouw – destijds mijn buurvrouw – leerde kennen. Zij kwam uit Haaren en al snel zijn we die kant op vertrokken.”

Paplepel
De liefde voor voetbal werd hem wél met de paplepel ingegoten. “Meegekregen van mijn vader, een echte voetbalfanaat, die onder meer twaalf en een half jaar bestuurslid was bij FC Den Bosch. Terwijl hij moest vergaderen, keek ik bij de training van het eerste en haalde ik de ballen die over en naast het doel werden geschoten. In die tijd mocht je aan het einde nog een balletje meetrappen. Nog steeds ga ik met mijn broer en zoon Noud (19) of dochter Fien (16) naar de thuiswedstrijden. Zelf heb ik ook, tot mijn dertigste, gevoetbald bij Zwaluw VFC.”

Eenmaal in Haaren was de link met de plaatselijke voetbalclub vlug gelegd. “Mijn schoonvader, Frans Bertens, is erevoorzitter en vroeg al snel of ik wilde helpen bij de jeugdolympiade. Er waren 75 vrijwilligers nodig, voor een doordeweekse dag. Lekker dan, dacht ik. Maar een half uur later was het geregeld. Typisch Nemelaer.”

Tikkeltje eigenwijs
Wat ook typisch Nemelaer is, is volgens Geerkens dat alles sámen gebeurt. “Het maakt bij ons niet uit wat of wie je bent, je bent altijd welkom om te doen wat je wilt doen. We willen samen een leuke tijd hebben, zijn een tikkeltje eigenwijs en super ondernemend, met jaarlijkse tradities als het ouder-kind toernooi en de playbackshow. Het winnen daarvan is voor sommigen net zo belangrijk als het kampioenschap. Nemelaer is ook heel informeel, met korte communicatielijnen. Mooi voorbeeld is de organisatie rondom de beslissingswedstrijden. Een avond bij elkaar zitten met een man of zes en van de schaal tot aan de bussen, we regelen het.”

Het gesprek koerst automatisch richting de promotiestrijd van afgelopen seizoen. Na al die keren dat het net niet lukte, was de climax des te groter. “Een jaar eerder was het eigenlijk al een hoofdstuk uit een jongensboek. Of eigenlijk een thriller. Bij Alverna, waar een dertig meter lang spandoek met de tekst ‘Passie, strijd en inzet onze waarden’ het sportpark groen-geel kleurde, duurde dat prachtige avontuur helaas tien minuten te lang. We gaven tegen Longa’30 na verlenging een 3-0 en 5-3 voorsprong weg, maar bij de 5-6 en 5-7 werd gewoon uit volle borst het Nemelaer-lied gezongen. Hoe mooi kan voetbal zijn?”

Later deze week deel 2 van het interview met Geerkens, waarin hij vertelt over de hectische weken waarin het dan tóch eindelijk lukte voor Nemelaer.