Uit de krant: Met blijvend aandenken
DEN BOSCH – Jarenlang was het anders, maar ook komend seizoen is Angelo Stoové weer ‘gewoon’ actief in het Bossche voetbal. De BLC’er vertelde een halfjaar geleden over zijn ’terugkeer’ naar de Brabantse hoofdstad, een andere rol binnen het elftal, het verlies van zijn neef en de tattoo waarmee hij hem herinnert.
Stoové met blijvend aandenken bij BLC
Hij mag dan op en top Bosschenaar zijn, lange tijd was Angelo Stoové helemaal niet actief binnen de 073-voetbalwereld. Het mooie spelletje bracht hem al op jonge leeftijd naar Roda Boys en Nuenen, maar sinds vorig seizoen is hij terug op Bossche grond. “Lekker dicht bij huis, met Lenard voor altijd dicht bij me.”
Dertien jaar lang moest Stoové drie kwartier heen en weer terug rijden voor een training of wedstrijd. “Nu ben ik in tien minuten bij de club”, zegt hij, refererend aan het tochtje van huis naar z’n nieuwe club BLC. “Ideaal. Het niveau ligt wel wat lager dan ik gewend ben, maar ik word ook een dagje ouder, dus dat is niet meer het belangrijkste. We hebben een leuke groep en spelen bij vlagen leuk voetbal.”
Uit de verf
Jarenlang was hij veelal rechtsback, nu speelt Stoové controlerend op het middenveld. “Ik begon bij BLC nog centraal achterin, maar daar kwam het coachen, wat ik graag doe, niet lekker uit de verf. Nu ik een linie ben doorgeschoven, lukt dat beter. Rogier Noordhoek coacht de jongens van achteruit, ik vanaf het middenveld. Moet zeggen dat het me super goed bevalt, ik kom ook lekker veel aan de bal.”
De projectleider in de elektrotechniek heeft inmiddels, als routinier, sowieso een hele andere rol binnen het elftal. “Samen met Bas van den Berk ben ik de oudste”, lacht hij. “Vroeger leek het altijd dat het voor mij nog heel lang zou duren, voordat ik zo genoemd zou worden. Maar het is waar, de tijd gaat zo vliegensvlug, echt bizar. Ik ben inmiddels 34, maar voel me nog topfit, kan nog goed mee en hoop dat ik voor veel jongens nog lang een voorbeeld kan zijn als ‘routinier’.”
Vingerafdruk
Voetbal is echt dé passie in het leven van Stoové. “Al van kleins af aan. Mijn neven Johan, Lenard, Henri en Maickel den Teuling – die ik als broers zie, omdat ik met ze ben opgegroeid – hebben mij het grotendeels geleerd. Helaas is Lenard onlangs komen te overlijden, na een ernstig ongeluk bij FC Engelen. Onmenselijk om afscheid te moeten nemen zonder hem nog te kunnen spreken of in de ogen te kunnen kijken.”
Lenard en Angelo hebben vaak samen gevoetbald. “Op het veld bij BVV, in de zaal met ons familieteam en later bij DZV/Van de Biggelaar. Elk mooi moment op het veld, draag ik nu op aan hem. En op mijn rechterbovenarm is een blijvend aandenken getatoeëerd. Een kruis met een leeuw, voetbal, keepershandschoen met de initialen LdT en zijn vingerafdruk, zodat ik Lenard voor altijd dicht bij me heb.”
Recht voor zijn raap
Op het voetbalveld bijvoorbeeld, waar BLC prima meedraait. “Richard Beekwilder hield de intensiteit bij trainingen, toen hij Danny Otterloo verving, hoog en dat zag je terug in de wedstrijden. Inmiddels is Danny, na een zware operatie, weer grotendeels fit en terug voor de groep. Twee toppers, met allebei een ander karakter. Danny is een goedzak, terwijl Richard juist recht voor zijn raap zegt waar het op staat, wie hij ook voor zich heeft. Volgend seizoen neemt hij het stokje definitief over van Danny.”
Als de ingezette weg vastgehouden kan worden en BLC geen tegenslagen krijgt qua blessures, dan gaan er nog mooie dingen gebeuren dit seizoen, denkt Stoové. “In welke zin? Prijzen pakken. We willen zo hoog mogelijk eindigen, dus laten we dat maar bekronen met een kampioenschap of minimaal nacompetitie voor promotie.”