Uit de krant: Vlaggende vrienden
SINT-MICHIELSGESTEL/DEN DUNGEN – Ze zetten zich in voor andere kleuren, maar zijn al jarenlang goede vrienden. Geert Mutsaars (29) en Jorg Cooijmans (28), de trouwe assistent-scheidsrechters van Den Dungen en SCG’18, staan ook dit seizoen – én de komende twee weekenden tijdens het 4-kernentoernooi – weer twee keer (schuin) tegenover elkaar. “Dit is iets unieks.”
Vlaggende vrienden hopen op zes punten
“Maak er maar Geert Mutsaars jr. van”, zegt Geert helemaal aan het einde van het interview. “Mijn pa is elftalleider van Den Dungen 1. Nog een extra reden; iedere zondag een vader-zoon-momentje.” Ook Jorg komt met een toegift: “Bij SCG ben ik ook wel bekend als ‘Corg Jooijmans’.” “Zo sta je zelfs in mijn telefoon”, lacht Geert dan weer, waarna Jorg een foto van een pet laat zien. Opdruk: CORG, met een vlaggetje ernaast. “Vernoemd naar mijn voorganger. Gekregen van de toenmalige trainer van het tweede.”
Het opmerkelijke tweetal leerde elkaar kennen in voormalig feestcafé Shooters. “Aan de bar bleken we dezelfde clubvoorkeur te hebben. We besloten samen naar wedstrijden van PSV en Jong PSV te gaan en bleken, in de vorm van pijltjes gooien, nóg een passie te delen.” Hoewel de derde gemeenschappelijke hobby níet gezamenlijk kan worden uitgeoefend, zijn ze tot op de dag van vandaag bevriend gebleven. “Ondanks de gezonde rivaliteit appen we elkaar iedere zaterdagavond over de wedstrijd van de dag erna. We hopen elk weekend op een zespunter.”
Allebei waren ze geen voetbaltalent. “Ik heb wel gevoetbald, maar kan het voor geen meter”, lacht Geert. “Op deze manier heb ik toch nog de selectie gehaald.” Jorg hield het langer vol binnen de lijnen: “Van kinds af aan, vanaf de E’tjes tot aan de A, speelde ik bij RKVV Sint-Michielsgestel. Toen ik een kleine blessure had, pakte ik een keer de vlag en die heb ik nooit meer losgelaten. Eerst bij mijn eigen team, later bij het tweede, toen ze nacompetitie moesten spelen. Dat vond ik zo leuk dat ik mijn voorbeeld Cor benaderde. Ik wilde hem opvolgen als hij stopte.”
Voor Cor de Beer, nog altijd teammanager van SCG 1, hét sein om na 19 jaar trouwe dienst het stokje letterlijk door te geven. “Bij zijn laatste wedstrijd, uit bij Zwaluw, kreeg hij een publiekswissel. Ik verving hem drie minuten voor het einde en Cor werd op de schouders van het veld gedragen.”
Zweepslag
Ook Geert vertelt een bijzonder verhaal: “In 2015, bij de uitwedstrijd tegen de latere kampioen EMK, stond ik samen met mijn vader te kijken bij het eerste. Harrie Minkels, onze grensrechter toen, viel net voor de rust uit met een zweepslag in zijn kuit. In de kantine werd ik aangetikt door Joost de Kort, destijds assistent-trainer van Den Dungen 1. Harrie kon niet verder, of ik hem wilde vervangen. Zo gezegd, zo gedaan en sindsdien is het gaan kriebelen om wekelijks als grensrechter langs de lijn te staan.”
Allebei zijn ze inmiddels een jaar of vier actief bij het vlaggenschip van hun club. “Wat ik zo leuk vind, is dat je onderdeel uitmaakt van een geweldige groep jongens”, zegt Geert. “Vaandeldrager mogen zijn van je eigen vereniging is iets unieks.” Daar is Jorg het volmondig mee eens: “Ik ging regelmatig kijken bij het eerste en zag hoe Cor in de groep werd opgenomen en erbij hoorde. Dat ervaar ik nu ook. Maar ik vlag ook nog gewoon bij mijn vriendenteam, hoor. Zaterdag 4, vorig jaar nog kampioen mee geworden.”