Uit de krant: ‘Tenminste geen ruzie’

HEDEL – Je hebt van die vastgeroeste clubfiguren en daar is Gerrit van den Bogaard er ontegenzeggelijk een van. De 73-jarige Hedelnaar woont bijna op sportpark De Winkels, waar hij ooit zelf nog voetbalde, trainer was, vele honderden wedstrijden tot een goed einde leidde, een rijke historie opbouwde en nog altijd niet weg te slaan is. In de 073voetbalkrant van afgelopen zomer kwam hij uitgebreid aan het woord.

Maar liefst 66 jaar geleden meldde Gerrit zich aan als lid bij voetbalvereniging Hedel. Hij bouwde een staat van dienst op waar je u tegen zegt en zet zich nog altijd in voor zijn club. “Ik sta eigenlijk op het punt om zo weer naar het sportpark te gaan”, krijgen we dan ook te horen wanneer we hem thuis opzoeken. Snel pakt hij zijn kladblok erbij, waarop hij zijn palmares al op een rijtje heeft gezet. “Ik heb wekelijks de contributie opgehaald, zat in het jeugdbestuur, in de activiteiten- en toernooicommissie, was van 1988 tot 1990 trainer van de selectie en trainde in de jaren negentig de jeugd. Mijn vrouw Petra trouwens ook. Die stond toen, samen met wijlen Theo van Kessel, iedere woensdagmiddag op het veld met de kleintjes.”

Napraten
Het echtpaar regelde in die periode ook de deelname van de Hedelse voetbaljeugd aan de NKS-kampen. “Verschillende jaren trokken we toen naar de Peel, prachtige tijd. In 1993 werden we ook kampioen met de pupillen. Een hele hechte groep, waarvan de ouders altijd meegingen. Naderhand was het dan, soms iets te lang, napraten in de kantine.” Zelfs tijdens de vakantieperiode was Gerrit bezig met het voetballen. “Verschillende zomers achter elkaar deden we met een team van Hedel mee aan een toernooi op camping De Vondst in Cromvoirt.”

In 1998 kwam er een vrij plotselinge overstap naar Jan van Arckel. “Ik ben altijd lid gebleven van Hedel, maar heb negentien jaar in Ammerzoden de jeugd getraind. Begonnen met de meisjes, later de kleintjes, zo’n beetje elk elftal heb ik er wel gehad. Als ik jongens tegenkom die er nu in het eerste voetballen, hebben ze het altijd nog over die tijd van vroeger, mooi toch?”

Duizend wedstrijden
Zelf schopte Gerrit het tot het tweede elftal van Hedel. “Ik heb regelmatig op de bank gezeten bij het eerste, maar was niet talentvol genoeg voor een vaste plaats.” Tot zijn 35ste hield hij het vol. “Toen kreeg ik teveel last van mijn knieën en heb ik langzaamaan het fluiten opgepakt. Eerst bij Hedel, maar van lieverlee was ik bij steeds meer andere clubs te vinden. Ik heb er inmiddels meer dan duizend wedstrijden op zitten als scheidsrechter, ben zo’n beetje overal in de regio wel geweest. Bij Alem, GVV’63, Heerewaarden, Hurwenen, Jan van Arckel, Kerkwijk, Nivo Sparta, Roda Boys, RKVSC, Well, WNC en het al even niet meer bestaande Zaltbommel. Mannen, vrouwen, jeugd, ik doe alles. Maar geen eerste en tweede elftallen meer. Dat tempo wordt steeds hoger en het mijne lager, haha. Maar ze bellen nog steeds, dus het zal wel goed zijn.”

Secretaresse
Petra, met wie Gerrit al sinds 1981 getrouwd is, is zijn ‘secretaresse’. Degene die thuis de planning op de kalender bijhoudt. En dat is maar goed ook, lacht hij weer: “Een keer had ik het zelf opgeschreven en kwam ze er gelukkig op tijd achter dat ik een dubbele wedstrijd had vastgelegd.”

Al 35 jaar houdt Gerrit wél zelf nauwgezet bij welke wedstrijden hij allemaal heeft gefloten. “Eerst op papier, later overgestapt naar de computer. Inmiddels zijn het er dus meer dan duizend, waarvoor ik in april nog in de bloemen werd gezet bij Hedel. Ik fluit ieder weekend, behalve als er een mooie derby of andere speciale wedstrijd op het programma staat. Die dagen houd ik vrij. Roda Boys tegen Nivo Sparta bijvoorbeeld, of OJC – UNA. Een oud-collega van me komt dan altijd met UNA mee en dan kletsen we een middagje bij.”

Bekend gezicht
Op zondagmiddag is het – als het voor Gerrit tenminste past met zijn fluiten – vaste prik om de wedstrijden van Hedel 1 te bezoeken. “Doen we met een man of vier, uit en thuis. Naar het jaartal moet je me niet vragen, maar mij staat nog goed voor de geest dat we ooit de periode wonnen in Opijnen. Half Hedel liep toen uit. Ik neem ook altijd de camera mee. Om foto’s te maken voor het archief van Hedel en de laatste jaren ook voor het weekendoverzicht van 073voetbal.nl natuurlijk. Samen met Petra was ik jarenlang fotograaf bij evenementen in de buurt. Ze kennen mijn gezicht tegenwoordig wel, makkelijk als ik bij het maken van een groepsfoto zeg: even gaan staan zoals ik het wil graag. Ik bewaar alle foto’s. Soms vragen mensen er naar en elk seizoen probeer ik een presentatie te maken, zodat die in de kantine kan worden vertoond. Al komt dat er vaak niet van, moet ik toegeven.”

Geen wonder, als je in laat dalen waar Gerrit zich al zijn hele leven allemaal mee bezighoudt. “En dan heb ik nog niet eens verteld dat ik zestig jaar bij muziekvereniging DES ben geweest. Eerst bij de drumband, later – toen we noten moesten gaan leren – stopte ik met muziek maken. Daar had ik geen kaas van gegeten, dus werd ik tambour-maître. Heb ik 35 jaar volgehouden, met zo’n grote stok voor de groep uit. Of ik ooit wel eens thuis ben geweest? Nee, nooit.” ‘Maar dan kun je tenminste ook geen ruzie krijgen’, wordt ons dan vanuit de andere kant van de kamer toegeroepen. “Sinds ik met pensioen ben, hebben we meer tijd om samen dingen te ondernemen. Bij het stembureau zitten bijvoorbeeld. Maar stiekem ben ik nog steeds heel vaak weg”, geeft Gerrit toe.

Graag wil de duizendpoot eindigen met een slotwoord, waarover hij voorafgaand aan het interview al heeft nagedacht: “Ik heb grote waardering voor alle mensen die zich vrijwillig inzetten om het iedereen naar de zin te maken, om iedereen elk weekend te laten voetballen. Maar juist veel moeite met diegenen die altijd kritiek uiten, maar zelf meestal niks doen. En dan zeg ik het volgens mij heel netjes.”