Uit de krant: Bommelse Colombiaan
ZALTBOMMEL/ALEM – Hij voetbalde op hoog (jeugd)niveau in Zuid-Amerika en debuteerde al op jonge leeftijd in het eerste elftal van Nivo Sparta, maar tegenwoordig staat Gustavo Enciso-Garcia vooral bekend als hartstochtelijke materiaalman van ‘zijn club’. En ook als assistent-scheidsrechter van Alem, waar hij afgelopen zomer (vanaf het vliegveld van zijn geboortestad Cali) enthousiast over vertelde. Het leverde het volgende interview, voor in de 073voetbalkrant, op:
Bommelse Colombiaan hele weekend van huis
In een vorig voetballeven was Gustavo (58) zelf trotse speler van het eerste elftal van Nivo Sparta. Tegenwoordig leeft hij langs de lijn minstens net zo hard mee met de spelers die hij als zijn kinderen beschouwt en die het shirt verdedigen van de vereniging waar hij naar eigen zeggen ‘alles voor doet’. “Ik ben al 45 jaar lid, dit is mijn club. Mijn hart ligt er gewoon.”
Toch liet de geboren Colombiaan zich verleiden om ook bij een kleine buurman aan de slag te gaan. “Ik fluit al lang bij Nivo, met heel veel plezier. Jeugdteams, vrouwen, zelfs oefenwedstrijden van het eerste elftal. Via een paar collega’s die bij Alem actief zijn – onder meer Patrick Theuwis, de toenmalige hoofdtrainer – leidde ik ook daar een keer een wedstrijd. Toen ze me daarna vroegen of ik vaker wilde fluiten en zelfs assistent-scheidsrechter bij het eerste wilde worden, moest ik dat wel even met mijn vrouw en dochter overleggen. Ik ben op zaterdag al van 10.00 tot 19.00 uur van huis en tegenwoordig ook nog de zondagen, haha. Mijn dochter van zestien hockeyt ook in het weekend en daar probeer ik altijd te gaan kijken.”
Niks tekort komen
In Zaltbommel, waar Gustavo als tiener terechtkwam toen zijn moeder met een Nederlander trouwde, hoeft hij enkel nog maar te vlaggen als zijn opvolger een keer verhinderd is. “Dat werd echt teveel. Ik ben een van de teamleiders, zorg er als materiaalman voor dat alle randzaken geregeld zijn. De trainers hoeven enkel maar hun taak uit te voeren, spelers beter te maken. Wij zorgen ervoor dat de kleedkamers er prima uitzien, dat de trainers en voetballers niks tekort komen.”
In zijn enthousiasme vergeet Gustavo bijna te vertellen dat hij ook actief is bij het vrouwenteam van Nivo Sparta. “Ik heb vorig jaar, toen ze op zoek waren naar een nieuwe trainer, Stevan Aipassa binnengehaald. Die vroeg of ik zelf zijn assistent wilde worden en omdat het zo’n talentvolle groep met leuke meiden is, besloot ik het te doen. Op dinsdag en donderdag was ik toch al op de club en ze spelen op zaterdag meestal vroeg.”
Deceptie
Met de vlaggenschepen van zijn beide clubs kreeg onze gesprekspartner een bittere pil te verwerken. Geen kampioenschap met Nivo en degradatie met Alem, dat kwam hard aan. “Ik heb er, nu ik in Colombia op vakantie ben, nog steeds last van. Bij Alem is het zuur, maar als er daar een stuk of vier niet bij zijn, wordt het meteen lastig. Er is nou eenmaal geen doorstroming vanuit de jeugd.”
Vooral de deceptie op sportpark De Watertoren (Nivo verspeelde een 3-0 voorsprong in de kampioenswedstrijd) was pijnlijk voor de clubman. “We wilden bij de eerste vier eindigen en een periode pakken. Dat is gelukt, maar als je er zo dichtbij bent, dan moet je het afmaken ook. Ik heb tegen de jongens gezegd: jullie beseffen nu misschien niet wat je hebt weggegooid, maar later komen jullie daar nog wel achter. In twaalf jaar als selectiespeler ben ik twee keer gepromoveerd, maar nooit kampioen geworden. Eeuwig zonde dat we het hebben weggegeven. Dit seizoen maar een nieuwe poging dus. Wij horen gewoon in de 1e klasse met zo’n selectie.”