Na 25 jaar geen sportverzorger meer
KERKDRIEL – Al sinds 2000 ging Jack Ackermans iedere zondag een paar keer per wedstrijd, wanneer een DSC’er ter aarde was gestort, met zijn verzorgingstas het veld in. Na vijfentwintig jaar is daar echter een einde aan gekomen. “Het was een deel van m’n leven, maar de dinsdag, donderdag en zondag worden weer van mij”, vertelde hij afgelopen voorjaar, uiteraard in onze papieren 073voetbalkrant.
Hij noemt zichzelf sportverzorger, maar is eigenlijk veel meer dan dat, benadrukt Jack: “Ik help bijvoorbeeld ook met hersteltrainingen, waarmee we spelers weer laten aansluiten bij hun team. En ik ben niet alleen sportverzorger voor het eerste elftal, maar voor de hele vereniging.” Vanaf een uur of 19.00 tot aan het einde van de trainingsavond is iedereen welkom. “Eerst de jeugd, daarna de selectie en aansluitend ook de lagere elftallen. Ik probeer niet alleen sportblessures op te lossen, maar wil ze ook voorkomen. Vaak is een lichte aanpassing al voldoende. Het is vooral veel luisteren, aanvoelen wat de speler tegenover je nodig heeft.”
Gezondheid boven alles
Zijn enige broer lijdt al meer dan dertig jaar aan twee spierziekten. “Daardoor is hij inmiddels volledig gebonden aan een rolstoel. Wellicht is dat onbewust wel een grote trigger voor mij geweest om zoveel te willen betekenen voor de mens. Gezondheid staat voor mij boven alles.”
Ooit voetbalde de huidige sportverzorger zelf in de jeugd van DSC. “Daarna jarenlang in de selectie van Rossum. Toen mijn dochter ging voetballen, keerde ik terug. Eerst als trainer, later als leider van het tweede elftal. Dat was af en toe een zwachteltje hier of daar en zo ben ik in de sportverzorging terechtgekomen.”
Niet snel in paniek
Jack heeft zich niet alleen als verzorger bewezen binnen de club. Tien jaar lang maakte hij ook deel uit van de commissie Technische Zaken en tegenwoordig is hij verantwoordelijk voor het beheer van de presentatiekleding van de selectie en staf. “In het verleden was ik ook vijftien jaar actief in de organisatie van de zaalvoetbalcompetities en de kerst zaalvoetbaltoernooien in Kerkdriel. En dat is nog steeds het geval bij de plaatselijke EHBO-vereniging en in de Drielse dorpsraad.”
EHBO’er in hart en nieren is de trouwe clubman zeker. Zestien jaar geleden werd hij, net op weg naar huis, gebeld dat hij onmiddellijk terug moest komen naar DSC. “Een jeugdspeler bleek neer te zijn gegaan vanwege hartfalen. De reanimatie werd opgestart en het is goed afgelopen. Gelukkig raak ik niet snel in paniek.” Naar aanleiding van het voorval startte Jack, samen met de Kerkdrielse voetbalclub, met BLS/AED-trainingen. “De aanmeldingen stroomden binnen”, weet hij nog.
Ronde getallen
Vijf jaar geleden wilde Jack, na twintig seizoenen trouwe dienst, eigenlijk al stoppen. “Maar toen ging onze zoon Jay vanuit de jeugd naar de selectie en kwam ook schoonzoon Jordy de Wit bij DSC voetballen. Samen besloten we nog een aantal jaren door te gaan.”
De nestor van de familie vindt het nu wel mooi geweest. Echte aanwijsbare redenen voor zijn stoppen zijn er niet: “Maar ik houd nou eenmaal van ronde getallen, dus is dit een mooi moment, na 25 jaar. Daarnaast gewoon de leeftijd – ik hoop dit jaar 64 te worden -, de kou tijdens de winterdagen, klachten en wat kleine pijntjes. En natuurlijk niet te vergeten het thuisfront, want ik ben natuurlijk best wel veel van huis geweest. Het was prima zo.”