‘Stoffer en blik sneuvelde weleens’
SCHIJNDEL – Na jaren trouwe dienst in het geel-blauw van Schijndel, heeft Tim Kastelijn al op 26-jarige leeftijd zijn voetbalschoenen aan de wilgen gehangen. “Misschien wat vroeg, maar het lichaam wil gewoon niet meer”, vertelt de verdediger, die kampt met aanhoudende knie- en rugklachten.
“De laatste periode pakte ik voor de wedstrijd paracetamol, om pijnvrij te kunnen voetballen”, legt Kastelijn uit. “Twee dagen later kreeg ik dan een reactie en zat vol trainen er niet in. Ik was altijd aanwezig op trainingsdagen, maar die avonden werden meer en meer een drempel. Dan moet je eerlijk zijn naar jezelf en het team.”
Spanje
En dus gooide hij de handdoek, al blijft Kastelijn met een brede glimlach terugkijken op zijn tijd in het eerste van Schijndel. “Het absolute hoogtepunt is natuurlijk ons kampioenschap in de 3e klasse. Maar ook de trainingskampen en weekenden in Papendal en Spanje. Die tripjes met het team vergeet ik nooit meer. Net als de derby’s tegen Avanti, die we altijd voor veel publiek mochten voetballen.”
Dat die groep hecht was, blijkt ook uit de tradities na een overwinning. “Dan gingen we steevast van links naar rechts in de kleedkamer. Vorig seizoen nam trainer Patrick Methorst dat over met de bekende ‘zigge zagge’. Daarbij sneuvelde nog weleens een stoffer en blik. We lieten dan overigens wel netjes wat geld achter, zodat de club nieuwe kon kopen”, lacht Kastelijn. “En als het echt gezellig is, na een paar biertjes, dan is Bart de Wit de beroerdste niet om de microfoon te pakken en het welbekende ‘Kleine Jongen’ van André Hazes te zingen. Dat zijn die momenten waar je later nog het meest om lacht.”
Lang getwijfeld
Voor Kastelijn zijn het herinneringen die niet meer terug lijken te komen. Hij stopt er definitief mee. Zelfs een stapje terug, naar een lager elftal, zit er voor hem niet in. “Daar heb ik lang over getwijfeld, maar ook dat is geen optie. Die drempel voor de trainingsdagen, hè. En natuurlijk de fysieke klachten. Het is mooi geweest.”