Uit de krant: Vader Tahapary achterna? (1)

DEN BOSCH – Voor iedereen die de tweede 073voetbalkrant heeft gemist, plaatsen we de interviews die daarin te lezen waren ook online. Een van de artikelen ging over Justin, Lola en Sam Tahapary, die een echte voetbalfamilie vormen. In deel 1 blikt Justin vooral uitgebreid terug op zijn eigen loopbaan.


De een bevindt zich in de absolute winter van zijn voetbalcarrière, de ander hoopt aan de voet van een minstens zo glorieuze loopbaan te staan. Justin Tahapary speelde meer dan 300 wedstrijden in het betaalde voetbal, dochter Lola (12) traint tegenwoordig bij PSV. En dan timmert Sam (15) ook nog aardig aan de weg bij BLC. “Geen flauw idee van wie ze dat hebben meegekregen.”

Langs de snelweg
Justin Tahapary (37) speelde acht seizoenen bij FC Eindhoven en daarna nog drie jaar bij FC Den Bosch. De Bossche Molukker bouwde af bij Real Lunet, waar hij bijna drie jaar geleden zijn schoenen eigenlijk aan de wilgen hing, maar aan het einde van vorig seizoen en ook deze jaargang nog een paar keer bijsprong. “Het begon voor mij allemaal in de F’jes bij Wilhelmina”, vertelt de routinier. “Ik ben geboren in de Maaspoort en heb daar tot mijn elfde op het complex langs de snelweg gevoetbald. Toen mocht ik naar Willem II, waar ik na zeven jaar in de jeugd uiteindelijk niet doorbrak.”

In Eindhoven lukte dat Tahapary alsnog. “Ik begon in het tweede, maar vocht me naar het eerste elftal, waarin ik uiteindelijk zeven seizoenen de vaste rechtsback was en letterlijk alles heb meegemaakt. We stonden ooit onderaan, maar wonnen ook een periode en plaatsten ons voor de play-offs. Ik heb zelfs nog de aanvoerdersband gedragen.”


De laatste drie jaar van zijn profcarrière speelden zich af in stadion De Vliert. “Dat voelde voor mij echt als thuiskomen. Den Bosch is toch mijn geboortestad, de plek waar je altijd bent en woont.” Al vrij vroeg, op 30-jarige leeftijd, besloot Tahapary het leven als betaald voetballer achter zich te laten. “In mijn laatste seizoen was ik vaak geblesseerd en ik vond het wel tijd om me maatschappelijk te gaan oriënteren.”

Real Lunet
Via een korte, niet helemaal geslaagde, periode bij het Eindhovense v.v. Gestel belandde de inmiddels in De Muntel woonachtige back bij Real Lunet, waar nog een paar prachtige jaren volgden. “Dat was voor mij mooi in de buurt en de kennismakingsgesprekken met Glenn (trainer Simon, red.) waren goed. Ik kende de meeste mensen binnen de club natuurlijk ook al, vanwege het Molukse karakter. Ik werd gehaald voor centraal achterin, waar ik als aanvoerder de verdediging moest leiden. Dat ging eigenlijk keigoed.”

Op het tweede seizoen in Vughtse dienst kijkt Tahapary met het meeste plezier terug: “Toen werden we met overmacht kampioen in de 3e klasse. We verloren slechts één keer, speelden een paar wedstrijden gelijk en wonnen verder alles. Was ook een goed team, met spelers als Jaouad Chraou, Bas van den Berk en Martien de Bekker. Een jaar later promoveerden we zelfs bijna naar de 1e klasse, maar in de halve finale van de nacompetitie struikelden we over een Limburgse tegenstander.”

Lola
Tijdens het laatste actieve seizoen van haar vader begon Lola pas met voetballen. Bij een club althans, want ze was op jonge leeftijd al regelmatig een balletje aan het trappen. “Ik zag meteen dat ze echt techniek had”, aldus trotse papa. “Lola is bij de JO10-6 van BLC begonnen en het jaar daarna meteen doorgestroomd naar het hoogste team van haar lichting. Tegenwoordig speelt ze in JO13-1, het MO13 KNVB-team van Zuid I én ze traint bij PSV.”

Later deze week, in deel 2 van het interview met de Tahapary’s, meer over de stappen die Lola zet, de creatieve linkerpoot van Sam en de nieuwe carrière van hun vader.

Foto’s: Gerald van Zanten | Henk van Esch