Uit de krant: Klankbord Blummel
SCHIJNDEL – Noodgedwongen begon Brent Blummel wel heel vroeg aan een tweede carrière. De nog maar 24-jarige aanvaller gaf zich over aan een terugkerende blessure, maar bleef als teammanager verbonden aan het eerste elftal van RKSV Schijndel. Hij vertelde er uitgebreid over in de 073voetbalkrant van afgelopen zomer.
‘Als klankbord tussen de jongens staan’
Zijn bovenbeenspier scheurde al een keer of acht. “Doet veel pijn en blijft maar terugkomen, al vier seizoenen lang.” Steeds had Blummel de hoop dat het met rust zou genezen. “Maar ik heb al zo vaak een tegenslag gehad. Het ziet er echt slecht uit, veel littekenweefsel, bulten en deuken in die spier.” Het kostte hem veel verdriet, maar het verstand won het uiteindelijk van het gevoel. Nog langer doorvoetballen schoot niet op, de Schijndelnaar moest er een streep onder zetten. “Zware beslissing, het voetballen heeft altijd veel voor me betekent. Veel verdriet van gehad ook, nog steeds, maar ik kan niet anders.”
Van zijn clubgenoten kreeg Blummel veel steun. “Ik heb het seizoen afgemaakt bij de selectie, wilde het voor zover dat ging nog mooi afsluiten. De laatste competitiewedstrijd mocht ik een minuutje invallen, zodat ik nog van dichtbij kon juichen bij een prachtige goal van Stan Guns.” De middelste van de drie talentvolle broers kreeg ook een hart onder de riem van een bekende clubgenoot. “Van Erwin van der Heijden, een jongen van het G-team. Die stuurt mij vaak berichtjes en had aan Ronny van Kaathoven, ook al zo’n markante clubman, gevraagd of hij samen een filmpje wilde opnemen. Zó’n mooi gebaar, dat deed veel met me.”
Geheime afscheidswedstrijd
En dan wist Brent op dat moment nog helemaal niets van het geheime afscheidsduel wat zijn broer Bjorn aan het organiseren was. “Dat dat vanuit hem kwam, was misschien wel het mooiste cadeau. Onze oudere broer Sven was er ook, maar die zag ik pas bij de aftrap. Echt niet normaal hoe mooi. Serieus, een van de mooiste dagen uit mijn leven. Ik wist helemaal van niks, kwam aan op het sportpark en plotseling stonden familie, vrienden, supporters en ex-teamgenoten daar te applaudisseren. Na de wedstrijd ging ik in een erehaag het veld af, kreeg ik cadeaus van mijn eigen elftal en het G-team en onze oude trainer Henry van Alebeek droeg een heel mooi verhaal in dichtvorm voor over mijn carrière. Onbeschrijfelijk allemaal. Zo bijzonder dat iedereen daar speciaal voor mij was.”
Te laat geregeld
Nu het afscheid definitief is, pakt Blummel zijn nieuwe taak serieus op. “Lastig om het achter me te laten, ik wil nog graag deel uitmaken van het eerste. Zodoende ben ik teammanager geworden. Een rol waarbij ik niet per se boven de jongens ga staan, dat wil ik ook echt niet. Ik ga de materialen en activiteiten regelen, maar ben ook vooral een klankbord voor de spelers.”
Aan een elftalleider ontbrak het de afgelopen seizoenen nogal bij Schijndel. “En aan een assistent-trainer”, vult Blummel aan. “Gelukkig ving Ton van Schaaijk dat een tijd op en toen het O23-team werd opgeheven, kwamen Joey Wigt en Pierre Speeks erbij. Uiteindelijk werd Peter van Esch ook nog teammanager. Die heeft dat fantastisch ingevuld, maar dat hebben we allemaal te laat geregeld. Patrick (Methorst, die mede door ontbreken van een staf alweer na een jaar vertrok, red.) heeft teveel zelf moeten doen.”
Diens opvolger, Erik van Rooij, kwam in een gespreider bedje binnen. “Kaj de Visser is, samen met Pierre, erbij gekomen als assistent en ik neem het regelwerk op me. We ondersteunen Erik daar waar mogelijk. Hij heeft enorm veel passie voor het spelletje, dat is wel duidelijk.”
Medio oktober nam Schijndel, wegens een gebrek aan chemie, afscheid van Van Rooij. Roland Timmermans werd niet veel later aangesteld als zijn opvolger.