Uit de krant: Real verder zonder Desiree

VUGHT – Het misschien wel meest aangrijpende onderwerp in de 073voetbalkrant was het stoppen van ‘moeder van de club’ Desiree van Oijen bij haar Real Lunet.


Een kwart eeuw lang was ze de moeder van de club. Real Lunet en Desiree waren één. Maar de 57-jarige Vughtse moest met pijn in haar hart haar vertrek aankondigen. “Ik ben steeds maar door blijven duwen, omdat ik nou eenmaal van Real hou.”

Wie dit millennium ooit bij Real Lunet is geweest, weet zonder twijfel wie in dit interview aan het woord komt. Desiree was simpelweg hét gezicht van de club. Ze stond zeker 25 jaar achter de bar, was twintig jaar beheerder en fungeerde voor een ontelbaar aantal leden en bezoekers als de informele vertrouwenspersoon.

Hoe ze er bijna veertig jaar geleden in rolde, weet ze nog goed. “Ik was 18 toen ik via een Moluks vriendje met Real in aanraking kwam. Ik werd er leidster van de F’jes en ging met dat team, waarin onder meer de latere profkeeper Gino Coutinho stond, mee tot aan de D. Ik houd nou eenmaal van voetbal, dus voor mij was het niet zo bijzonder, maar er werd in die tijd nog wel heel vreemd aangekeken tegen een vrouw in de voetbalwereld. Ik vlagde en dat vonden ze al heel wat. Vanaf een uitwedstrijd bij BLC, toen ik mijn vlag omhoog stak bij een tegendoelpunt en de verbouwereerde scheidsrechter uitlegde dat ze op één lijn stonden, voelde ik dat ik geaccepteerd werd.”

Het bleef niet bij het jeugdleiderschap. In de loop der jaren ging Desiree er van alles bij doen. “Op een gegeven moment regelde ik bijna alles. Ik was het aanspreekpunt en de contactpersoon van de club. Mijn insteek is altijd geweest dat je mensen tevreden moet houden, vertrouwen moet winnen. De rest volgt dan vanzelf. Mensen komen nou eenmaal klagen of voorvallen vertellen aan de bar. Als je dat dan meteen oppakt, kom je daar verder mee. Ze noemden me niet voor niks de ‘moeder van de club’. Als ik in de stad liep, riepen Molukkers, Vietnamesen en Nederlanders: “Tante Dees!” En van mensen van andere clubs hoorde ik: “Hey, jij bent van Real.”

Familiaire chaos
Desiree vat haar tijd bij Real samen als ‘een gezellige, familiaire chaos’. Terwijl ze het zegt volgt meteen haar zo kenmerkende lach. “Natuurlijk lieten we soms wat steekjes vallen, maar dat was nou eenmaal Real. Plan-plan, hè. Rustig aan, haha. Bij ons was iedereen welkom. Wit, zwart, bruin of gehandicapt, dat maakte allemaal niet uit. Je moet wel altijd je afspraken proberen na te komen. Dan gaan mensen op je bouwen en je vertrouwen, daar ben ik altijd scherp op geweest.”

Wanneer ze er zo gepassioneerd over vertelt, wordt wel duidelijk: het wordt moeilijk voor Desiree om Real Lunet los te laten. “Het is mijn kindje”, geeft ze toe, “daar ligt m’n hart. Maar het lukt niet meer de kartrekker te zijn. Na een uurtje of drie is de pijp helemaal leeg. Dan val ik meteen in slaap als ik thuiskom. Ik heb jarenlang de grens opgezocht, ben steeds maar door blijven duwen, omdat ik nou eenmaal van Real hou. Maar ik moet aan mezelf denken, ben niet voor niets afgekeurd.”

Intensive care
Tien jaar geleden waren drie herseninfarcten de boosdoeners. “En daar kwam een jaar of vijf geleden ook nog een TIA overheen. Stond half Real ineens op de intensive care, heb ik toen wel een traantje om moeten laten.” Haar fysieke gesteldheid is de voornaamste reden om een stapje terug te doen. “Maar er is ook een nieuw, jong bestuur, die een andere visie hebben. Ze willen met de club vooruit, het wat zakelijker aanpakken. Met een nostalgische, Molukse inslag, terwijl ik juist voor een multiculturele club ben. Iedereen moet welkom zijn. Natuurlijk moeten we met de tijd mee en hebben we tegenwoordig een halal-pan, maar ik ben nou eenmaal een oude hippie.”

Weer die lach. Dan weer wat serieuzer: “Ik weet dat ik niet zo handig ben om mee te werken. De nieuwe mensen gaan het ongetwijfeld goed doen, maar op een hele andere manier. Voor mij is het beter om een stap terug te doen voordat het gaat botsen. Nu gaan we op een goede manier uit elkaar.”

Later deze week, in deel 2 van het uitgebreide interview met Desiree, vertelt ze over Johan Derksen, de hoogtijdagen van Real, de polonaise met Jan van Arckel en probeert ze antwoord te geven op de vraag: wat nu?