Uit de krant: Real verder zonder Desiree (2)

VUGHT – In deel 1 van het interview met Desiree van Oijen, wat veel hele positieve reacties opriep, vertelde ze als voormalig ‘moeder van de club’ over haar prachtige tijd bij Real Lunet. Ook in het tweede stuk van haar verhaal viert de weemoed stiekem hoogtij.


Johan Derksen
Al pratend over de club schieten Desiree tal van anekdotes te binnen: “We hadden altijd een vaste klant die we ‘Vlammetje’ noemden. Na een trainingsavond had ik het clubgebouw afgesloten en was ik al thuis – ik woon op fietsafstand, vlakbij Real – toen ineens het alarm afging. Snel terug dus, samen met de politie. Kwam Vlammetje, met zijn handen omhoog, uit de wc. ‘Niet schieten!’, riep hij. Die was daar, zonder dat wij het hadden opgemerkt, in slaap gevallen.”

Als vertegenwoordiger van de club reisde ze ook stad en land af, achter het eerste elftal aan. “Dat leverde me soms bijna een hartaanval op, langs de lijn. Ik leef zó mee met het spelletje. Prachtige tijden hebben we meegemaakt, onder leiding van Glenn (Simon, red.), met jongens als Jaouad (Chraou, red.), Justin (Tahapary, red.) en Arda (Havar, red.). Die laatste is natuurlijk een ‘gezellige halve zool’.”

Voor Bas van den Berk had ze ook een zwak. “Die zei een keer bij een corner: ‘Zal ik hem er zelf in schieten?’ En hij deed het ook nog. Die goal is toevallig vastgelegd en heb ik ooit nog eens aan Johan Derksen laten zien. Heb ik een hele avond mee zitten kletsen in de artiestenfoyer van het theater. Hij was totaal niet verwaand, maar juist een hele gezellige en geïnteresseerde man.”

Hoogtijdagen
De 2e klasse had wel iets. “Bij de Limburgse clubs hadden ze de vlaai al klaarstaan en zeiden ze wanneer ik niet mee was: komt Desiree vandaag niet?” Maar eigenlijk is ze er niet zo rouwig om dat Real gedegradeerd is. “Nu spelen we weer in de regio, zoals in de hoogtijdagen, toen we ieder jaar doorstootten naar een volgende klasse. Als je wint is dat nou eenmaal lekkerder voor de kantine, dat is zo bij iedere club.”

“Met Virgil (Nahumury, red.), Frans van Herpen, Patrick Koppers en Michael van Dongen hebben we ook een fantastische tijd meegemaakt. Een geweldig team was dat, met Emercio Jongejan en zijn hele familie. Jan van Arckel liep een keer om half zeven de polonaise nog. Die hebben we toen met de taxi naar huis moeten sturen.”

Wat is de stand?
Voorzitter Nelis Parinussa was in die tijd jarenlang haar partner. “Die vlagde ook bij het eerste. Kwam er een keer een boze tegenstander langs. ‘Waar is jullie voorzitter, want wat deze grens klaarmaakt kan echt niet?!’ Prachtig toch.”

Genoten heeft ze, van haar tijd in het kloppende hart van Real. “Sommige mensen kwamen gewoon een Molukse loempia eten, een potje kaarten, en gingen verder de kantine niet uit. ‘Wat is de stand?’ werd er dan af en toe naar buiten geroepen. We draaiden Nederlandstalig, maar ook The Eagles en soul, voor iedereen wat. Ik heb me met hart en ziel ingezet voor de kantine en evenementencommissie, maar nu is het mooi geweest. Ik moet gas terug nemen.”

One of the guys
Wat nu, is de vraag die rest? Daar weet Desiree zelf ook niet helemaal het volledige antwoord op. “Ik ga sowieso weer als vrijwilliger aan de slag bij het Theater aan de Parade, waar ik zeventien jaar heb gewerkt als gastvrouw in de artiestenfoyer. Daar kan ik ook een heel boek over schrijven, wat ik daar allemaal mee heb gemaakt.”

“Verder blijf ik ook vast wel hangen in de voetbalwereld. Ik ben altijd one of the guys geweest, laatst met mannen van BLC, CHC en DBN’22 nog naar de nacompetitie van BVV wezen kijken. Dat gaan we vaker doen. Ik hou nou eenmaal van aanvallend, tactisch voetbal, zoals we dat altijd met Real hebben gespeeld. De eerste helft kijken we sowieso. Vanaf de rust beginnen we meestal met de derde helft.”


Update 08-12: Inmiddels, maanden later, doet Desiree elders alweer allerlei vrijwilligerswerk. Zo staat ze onder meer achter de bar bij BLC en CHC, rondom de thuiswedstrijden van hun eerste elftallen.